ช่วงที่ 1 ช่วงเริ่มเรื่องก่อนออกเดินทางจริงที่หนองน้ำแห้งกลางเดือนมีนา
ใช้เวลาเตรียมงานจากวันแรกที่พบกันจนวันสุดท้ายก่อนออกเดินทางที่หนองน้ำแห้งรวม 20 วัน

ช่วงที่ 2 ช่วงเริ่มออกเดินทางจากหนองน้ำแห้งจนถึงหมู่บ้านหล่มช้างและวันสุดท้ายที่หล่มช้าง จากหนองน้ำแห้งถึงหล่มช้าง 37 วัน พักที่หล่มช้างอีก30วัน รวม 67 วัน

ช่วงที่ 3 นับจากวันแรกที่ออกจากหล่มช้างจนถึงวันขึ้น5ค่ำเดือน11 ซึ่งตรงกับวันอังคารที่ 3 พฤศจิกายน 2513 จนปีนถันพระอุมาใช้เวลา 42 วัน

ช่วงที่ 4 นับจากวันที่ 4 พฤศจิกายน 2513 ที่อยู่บนถันพระอุมา จนออกจากมรกตนคร ใช้เวลา 18 วัน

วันที่ 1

วันที่ 2
รพินทร์เสนอเงื่อนไขสัญญาจ้าง คือเงินสองแสน ดูแลแม่ และการแบ่งทรัพย์โชคลาภหนึ่งในสามส่วน นายจ้างตกลง

วันที่ 3 - 9 ทนายความของนายจ้างได้ทำสัญญาและเซ็นสัญญาจ่ายเงินเป็นเช็ค รพินทร์นำเข้าบัญชีธนาคาร

วันที่ 10 – 16 อีกหนึ่งสัปดาห์ของการตระเตรียมสัมภาระที่จำเป็นของการเดินทาง

วันที่ 17 – 18 (สองวันแรกภายหลังคณะของ ม.ร.ว เชษฐาล่วงหน้ามาพำนักที่หนองน้ำแห้ง)
สัมภาระอุปกรณ์และเสบียงกรังได้ทยอยขนมาที่หนองน้ำแห้งโดยรถจี๊ปของบริษัทไทยไวล์ดไลฟ์

วันที่ 19 (วันที่ 3 ที่พักที่หนองน้ำแห้ง) เครื่องเวชภัณฑ์ อาวุธปืน เครื่องกระสุน มาถึง ได้ร่วมกันพิจารณาระหว่างนายจ้างกับพรานนำทาง

วันที่ 20 วันสุดท้ายก่อนออกเดินทาง และในคืนนั้นเองที่แงซาย พระเอกอีกคนของเราปรากฏตัวในท้องเรื่อง โดยมาสมัครเป็นคนรับใช้ที่ขาดไปหนึ่งคนร่วมเดินทางไปด้วย

ทั้งหมดนี้ใช้เวลา20 วันนับจากวันแรกของท้องเรื่องที่เกิดขึ้นกลางเดือนมีนาคม
ดังนั้นการเดือนทางจริง น่าจะเริ่มขึ้นราว วันที่ 4 เมษายน 2513

จรเข้ตัวเท่าเรือเอี้ยมจุ๊น งับหมูลงปลักโคลน
ข้ามคลองที่มีจรเข้ชุม ใช้สมเสร็จเป็นเหยื่อล่อความสนใจ
มดแดงกินเนื้อจรเข้ สามวันเจ็ดวันก็จะมีปีกบินได้
พักในหุบเขากลางดงกล้วย อาหารเย็นเป็นลูกหมูหันบ้านป่ามีใบกล้วยยัดไส้
ไชยยันต์ตาฝาดเห็นเสือเป็นผู้หญิงเกาะเถาวัลย์ เชษฐาก็โดนด้วย รพินทร์เป็นคนยิงเสือตาย

วันที่ 19
ไต่ขี้นสันเขา ดอยนาง
เที่ยงเริ่มเห็นป่าหวายอยู่เบื้องล่าง
ช่วงบ่ายลงจากดอยนางก็พบรอยเกวียนที่บุญคำล่วงหน้ามาก่อน ควายเทียมเกวียนตาย เพราะถูกจงอางกัดตาย (ในห้านาที)
ได้ปะทะกับไอ้แหว่ง รพินทร์ได้โอกาสยิงไอ้แหว่งอย่างถนัด แต่เจ้ากรรม กระสุนหมดพอดี
สังเวยลูกหาบ 3 ศพ (ศพที่ 4-5-6 ) เกวียน 3 เล่มพังไปด้วย
ทบทวนโขลงไอ้แหว่งตายกี่ตัว ครั้งแรกที่ปะทะกัน 7 – 8 ตัว ตอนเย็นที่เพิ่งถึงป่าหวายอีก 8 ตัว ตอนถล่มขบวนเกวียนโดนฝ่ายบุญคำ 12 ตัว
เชษฐาปลุกขวัญลูกหาบที่ตาย โดยสัญญาว่าจะจ่ายเงินทำขวัญ คนตาย รายละหนึ่งหมื่นบาทเมื่อกลับไปถึงหนองน้ำแห้ง โดยจะฝากหนังสือไปถึงคุณอำพลเมื่อแยกกับลูกหาบที่หล่มช้าง
กะว่าพรุ่งนี้พักหนึ่งวัน มะรืนจะเคลื่อนไปทางเหนือ 5 กิโลเมตรมีไหล่เขาริมหน้าผา เพื่อตั้งแค้มป์ถาวร
เอาไรเฟิลออกมาแจกจ่ายลูกหาบ ดารินเปลี่ยนมาใช้ บีเว่อร์ .300 แม็กนั่ม แทน .470 ที่เคยใช้
คืนนี้เองที่ดารินแก้บนเจ้าป่าหนวดยาวนุ่งขาวห่มขาวมาทวง
ตีสอง โขลงไอ้แหว่งล้อมแค้มป์อีกครั้ง ฝ่ายมนุษย์ถอยตั้งหลักบนเนิน พร้อมฝังระเบิดทั้ง 4 ด้าน
ลูกหาบสังเวยอีกหนึ่งศพเพราะถูกหินขนาดรถยนต์กระแทก ศพที่ 7
เชษฐาได้รับอุบัติเหตุแผลฉกรรจ์ที่ขาอ่อนเหนือเข่าซ้ายขึ้นไปเล็กน้อย เป็นรอยถูกคมหินบาดราวกับถูกฟันด้วยขวาน ลึกและยาวมาก เสียเลือดมาก ศีรษะแตกอีกสองแห่ง หมดสติ หายใจรวยๆ ชีพจรเต้นอ่อน

วันที่ 20
หลังผ่าตัด เชษฐาสลบ มีการถ่ายเลือดด้วย
รพินทร์มีเลือดกรุ๊ป บี เชษฐากับแงซายมีเลือดกรุ๊ป เอบี เนกกาถีบ
ช่วงย่ำค่ำ เชษฐารู้สึกตัว แต่กำลังใจยังดี เตรียมแผนล่าไอ้แหว่งต่อ
พรุ่งนี้จะไปตั้งแค้มป์บนเนินเขาแห่งหนึ่ง 5 กิโลเมตรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของป่าหวาย

วันที่ 21
เคลื่อนขบวนไปอีก 5 กิโลเมตรบนเนินแห่งหนึ่งเพื่อเป็นชัยภูมิ
อาการของเชษฐาทรุดหนักลง แต่สุดท้ายก็ดีขึ้น
รพินทร์ออกสำรวจรอย พบว่าขาหลังซ้ายของไอ้แหว่งหัก และกลับไปเขานาง
ดารินเปลี่ยนผ้าพันแผลจากบราเซียเก่ามาเป็นผ้าพันคอ

วันที่ 22
อาการของเชษฐาดีขึ้นกว่าเดิม
หกคนออกไปล่าไอ้แหว่ง ดารินสั่งให้รพินทร์กลับมาภายใน 3 วัน
ดารินสั่งบุญคำสร้างโรงเรือนเป็นที่พัก 2 หลัง ห่างกัน 20 เมตร
ช่วงค่ำดารินแสดงอาการพิรุธให้เชษฐาจับได้ว่าตัวเองสนใจพรานนำทาง
คืนนี้เองที่ดารินล้วงตับบุญคำ รู้เรื่องรพินทร์อกหักจากแสงโสม
ตี 4 เสือดำออกมากวนควาย บุญคำจัดการเรียบร้อย สองนัดอยู่ วันที่ 23 วันที่สองที่รพินทร์ออกไปตามรอยไอ้แหว่ง เชษฐาดีขึ้น

วันที่ 24 วันที่ 3ที่ออกไปตามรอยไอ้แหว่งบุญคำต่อแคร่ให้เชษฐาออกมานั่งนอกกระโจม

วันที่ 25 วันที่สี่ที่ออกไปตามรอยไอ้แหว่ง รพินทร์ผิดสัญญาดารินที่ว่าจะกลับมาในสามวัน ยังไม่กลับ

วันที่ 26 วันที่ 5 ก็ยังไม่มา

วันที่ 27 ช่วงบ่ายของวันที่ 6 จึงเห็นรพินทร์กับพวกรวม 6 คนกลับมา เพราะรอยไอ้แหว่งย้อนกลับมาที่แคมป์

วันที่ 28
ออกตามรอยอีก คราวนี้ดารินไปด้วยเพราะเชษฐาดีขึ้นแล้ว รวมออกไปตาม 7 คน ระยะทางจากป่าหวายที่ตั้งแคมป์ไปถึงเขานาง ใช้เวลาเดิน 5 – 6 ชั่วโมง
ดารินเป็นคนยิงไอ้แหว่งบาดเจ็บด้วยปืน .300 ถูกที่ท้องเลือดออกมาก
ค้นพบด่านลับเข้าหุบหมาหอน อยู่หลังน้ำตก

วันที่ 29
ตามรอยไอ้แหว่งไปตามถ้ำหลังน้ำตก
พบซากไอ้แหว่งตายอย่างสมศักดิ์ศรี
ระยะจากป่าหวายถ้าไปโดยเกวียนก็ 3 วัน แต่ถ้าเดินตัวเปล่า ตัดทางขึ้นเขาก็ 2 วัน

วันที่ 30
พักผ่อนหนึ่งวัน

วันที่ 31
ออกเดินทางมุ่งหล่มช้าง ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ไม่มีเหตุร้ายใดๆ ตกค่ำปลดเกวียนตั้งแคมป์

วันที่ 32
เดินทางต่อ ใกล้ค่ำก่อนถึงตำแหน่งที่กะจะวางแคมป์ เจอโขลงแม่ปะแรด แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วันที่ 33
ช่วงเย็น ผ่านพุเตย หมู่บ้านร้าง
เส่ยทำเรื่อง หนียามไปพรอดรักกับผียะขิ่น สาว 15 ลูกสาวผาเอิง

วันที่ 34
เลยหมู่บ้านพุเตยมาชั่วโมงเศษๆก็เริ่มขึ้นเนิน รพินทร์พามาผิดทาง อ้อมเขาอีโก้
คืนนี้เองที่งูยักษ์(ตัวผู้)มาปรากฏ และควายหายไปหนึ่งตัว

วันที่ 35
ออกเดินทางต่อ
ช่วงสายๆ พบเจ้ามุถูกหมูขวิดไส้ไหล
หลังเที่ยงถึงหล่มช้าง และได้ทราบจากแงซายว่า เมื่อครึ่งปีก่อนหน้านี้ หมอสอนศาสนามิชชันนารี่สองผัวเมียถูกคะหยิ่นฆ่าตาย เพราะไปท้ารักษา แต่รักษาไม่หาย 3 วันตาย
ดารินยิงมะขวิดข่มขวัญคะหยิ่น ด้วยปืน .300
พบเกวียนของนายชด ที่ฝากไว้กับคะหยิ่น (นี่คือการพบหลักฐานครั้งแรกของนายชด)

วันที่ 36
คะหยิ่นเกณฑ์ลูกบ้านออกไปตัดไม้ทำบ้านให้คณะเดินทาง
เช้าอาการของเจ้ามุ ทำท่าไม่ดีนัก พิษไข้สูง ไม่ได้สติ
สายๆแงซายทำธนูยักษ์เสร็จ ไชยยันต์เรียกศรพรมมาศของพระราม สายทำด้วยริ้วหนังวัวถักสามเส้นใหญ่ขนาดเท่านิ้วก้อย หางสำหรับตัดลมใช้หางนกเงือก ลูกธนูยาวหนึ่งหลา ระเบิดไนโตรฯติดอยู่ประมาณ 7 นิ้ววัดจากหัวดอกธนูเข้ามา (ทดลองธนูติดระเบิด เป็นการใช้ครั้งแรก หนึ่งดอก)
คืนนี้รพินทร์จับไข้สั่นครั้งแรกให้นายจ้างเห็น

วันที่ 37
บ้านสร้างเสร็จ
งูยักษ์มาอาละวาด
เชษฐายิงด้วย .458 โดนตาซ้าย เป็นไอ้บอด
แงซายยิงธนูติดระเบิดงูตัวผู้ นัดแรกที่กลางลำตัว
นัดที่สองติดเพดานปากด้านบน
ตัวเมียโดนดอกที่ 3ที่กลางลำตัวบริเวณใกล้กับส่วนคอ (นี่เป็นการใช้ธนูติดระเบิดครั้งที่ 2...ใช้ไป 3 ดอก)
คืนนี้ดารินกะว่าอีกหนึ่งเดือน สามารถออกเดินทางจากหล่มช้างได้ ดังนั้น ในช่วงนี้จึงใช้เวลาทั้งหมด 67 วัน

วันที่ 38
ต่อมาอีก 2 วัน นายเมยมาลากลับ
ช่วงค่ำ ย้ำความสมัครใจของคะหยิ่นที่จะเป็นลูกหาบตามไปด้วย เมื่อคะหยิ่นยืนยัน เชษฐาก็มอบปืนให้คะหยิ่น เป็นปืนเรมิงตัน โมเดล870 ปั๊มแอคชั่น
ดารินช่วยทำคลอดให้นังแอ เมียเจ้าคะโหน่ง

วันที่ 1
7 โมงตรง มุ่งเขาหัวแร้งทางตะวันตกเฉียงเหนือ ระยะทางราว 20 กิโลเมตร กะว่าพรุ่งนี้เที่ยงถึง
วันแรกยังไม่เข้านรกดำ หลังถึงเขาหัวแร้ง ต้องอีก 3 วันจึงจะเข้านรกดำ
แงซายเล่าว่าเคยไปเขาหัวแร้งแต่คนละทางกับที่มาคราวนี้ โดยตัดไปทางตะวันตกแล้วตีวกขึ้นเฉียงเหนือที่ดอยหมี ตอกทอยไต่หน้าผาชันลัดขึ้นเขาอีเก้ง นอนบนเขาอีเก้ง พอตะวันขึ้นไต่ลงอีกฟากก็ถึงเขาหัวแร้ง เขาเคยข้ามเขาหัวแร้ง ผ่านช่องเขาขาด ตัดป่าแดงไปอีกทั้งวัน แล้วเข้านรกดำอีกสี่วันสี่คืน แต่ก็ต้องถอยกลับเพราะถูกงุกัด พระธุดงค์ช่วยไว้
จันเคยโดนงูกัดช่วงเดินตามหลังรพินทร์อย่างที่ไชยยันต์โดนวันนี้ เหตุเกิดที่ห้วยแม่เลิง โดนงูกะปะกัด ตาเฒ่าซอตาเอหัวหน้ากะเหรี่ยงฝั่งโน้นตามช้างงาผ่านมาช่วยไว้ โดยเอาแท่งยาดูพิษงูออกให้
ช่วงสาย รพินทร์พาไปดูเสือกินเนื้อเสือตาย
ช่วงเย็น รพินทร์ค้นพบหลักฐานที่พักของชด ประชากรเป็นครั้งที่ 2 คือซองบุหรี่ลักกี้สไตรค์เก่าๆ กับลูกปืน .450 ไนโตรเอ็กซเปรสส์ ซึ่งเป็นของนายชดแน่นอน เพราะรพินทร์เคยขอดูปืนนายชดมาก่อน
รพินทร์บอกว่า อนุชาใช้ปืน.450 ไนโตรเอ็กเพรส ของริกบี้ ส่วนหนานอินใช้ลูกซองแฝดขนาด 12 ดามัสกัสรุ่นเก่า
ตี 2 ฝนตกหนัก

วันที่ 2
บุญคำกับคะหยิ่นพบรอยสางเขียว
แงซายเล่าว่าเคยพบสางเขียว และเพื่อนที่ชื่อทวยโส่ ถูกสางเขียวฆ่า
เจอรังมะราบรี และรอยถูกสางเขียวฆ่า
เที่ยงถึงปากทางเขาหัวแร้ง
พบตำแหน่งที่พักของนายชดอีกครั้ง (ครั้งที่ 3 )คราวนี้ที่แผ่นหินเรียบมีรอยเขียนด้วยถ่าน พร้อมลงชื่อ และวันเวลาที่นายชดมาพัก นับถอยหลังไปได้ หนึ่งปี สี่เดือนกับ 12 วัน
พบภาพสางเขียวกำลังกินนางเที๊ยะลูกเจ้าเกอะ
ช่วยชีวิตมะราบรีได้คนหนึ่ง ชื่อเจ้าเกอะ
พบส่างปา ผู้มาตามเสียงปืน

วันที่ 3
กะจะพักผ่อนหนึ่งวันแต่เกิดเหตุร้ายขึ้นเสียก่อน
ดร.ฮ๊อฟมันถูกสางเขียวฆ่าด้วยหอกที่ลำธาร
มาเรียถูกสางเขียวจับตัวไป
ส่างปาถูกธนูอาบยาพิษ คะหยิ่นช่วยแก้พิษให้
ธนูติดระเบิดสองลูกช่วยแก้สถานการณ์ไล่พวกสางเขียวไปได้ (นี่เป็นการใช้ธนูติดระเบิดครั้งที่ 3...2 ดอก)
กลางดึกเจ้าลูกะวางแผนรมยาสลบด้วยหนังคางคกภูเขาเพื่อเข้าโจมตี แต่คณะเดินทางรู้แผนก่อนจากที่เจ้าเกอะมาบอก
หลังจับตัวเจ้าลูได้ การติดต่อใช้ภาษาว้า
ถิ่นชมรมของสางเขียวใช้เวลาเดิน 8 – 9 ชั่วโมง

วันที่ 4
ออกเดินทางตี 5 โดยมีเจ้าลูเป็นคนนำไปสู่ถิ่นฐานของมัน
ถึงถิ่นของสางเขียวตอนเย็นมาก (ไม่ได้พูดถึงเรื่องกินอาหารตั้งแต่เช้า..หิวแย่เลย)
ที่หน้าผาตัดตรงเก้าสิบองศา ขึ้นไปถึงส่วนสูงสุดปลายเขา อันเป็นหลังคาของหมู่บ้าน เป็นสถานที่เจรจาแลกเปลี่ยนเชลย แงซายเป็นคนตอกทอยเป็นบันไดขึ้นไป นี่คือการตอกทอยครั้งที่ 2
เกอะฆ่ามุมบาตายด้วยหอก แล้วตัวเองก็ถูกตัดหัว
แงซายเลือดโชกที่สะบักเพราะโดนคมหอก
รพินทร์จับไข้ (ครั้งที่ 2) ติดในถ้ำสองต่อสองกับดาริน
ถูกฝูงหมาในนับร้อยไล่ (เจอเองครั้งที่ 2)

วันที่ 5
แงซาย ไชยยันต์กับคะหยิ่นข้ามฝั่งมาตอนใกล้รุ่ง ถล่มหมู่บ้านสางเขียว (ซูซูตายตอนนี้ )ด้วยธนูติดระเบิด (นี่คือการใช้ธนูติดระเบิดครั้งที่ 4 ...หลายดอกอยู่)
เดินทางกลับฐานที่มั่นที่เขาหัวแร้ง ถึงย่ำค่ำ
มาเรียปวดประจำเดือน
ให้แงซายใช้ปืน .460 เวเธอร์บีแม๊กนั่มของ ดร.ฮอฟมันใช้แทนปืน .44-40 มีกระสุนเหลือ 35 นัด ส่วน .375ของดาริน ให้ส่างปาแบกไปแทน
คืนนี้ที่มาเรียเล่าประสบการณ์ชีวิตของตัวเองให้ไชยยันต์ฟัง

วันที่ 6
เป็นวันพักผ่อนหนึ่งวันก่อนออกเดินทางต่อ
แงซายลองปืนกับต้นตะเคียนใหญ่
มาเรียให้เชษฐาตัดผมสั้นด้วย

เกิดอาเภทกับนางตะเคียน ที่ชื่อ อรัญญานี

วันที่ 7
ทางขึ้นเขาไปเรื่อยๆและจะต้องขึ้นเหนือเท่านั้นเพราะทางบีบ ตัดทิวเขาใหญ่มาทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขาหัวแร้ง แล้วขึ้นเหนือไปทุ่งมรณะ
ขณะนี้น่าจะอยู่เหนือรัฐกะยาขึ้นมาแล้ว และน่าจะอยู่ตอนใต้ของรัฐไทยใหญ่ ถ้าตั้งเข็มไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ก็จะพบกับพรมแดนไทยส่วนใดส่วนหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่
ช่วงคำพัก เจอคราบงูใหญ่
เขาที่พักนี้เรียกว่า เขาก็องกอย กะว่ามะรืนจะลงจากเขาลูกนี้
ตี 2 ก็องกอย (ภูติแห่งไพรลึก)ปรากฏตัว ยิงกวางดาวได้ แต่ไม่ตาม รุ่งเช้าเหลือแต่ซาก
แงซายร้องเพลง

วันที่ 8
รพินทร์วางเข็มขึ้นตะวันออกเฉียงเหนือ
หนทางขึ้นๆลงนับมอมาบไม่ถ้วน
เที่ยงถึงค่ำกลับมุ่งใต้ ตัดเนินริมทุ่งเพื่อหาแอ่งน้ำมวก ต้องปีนเขาไม่งั้นพรุ่งนี้อีกวันก็ไม่พ้นเขานี้
ก่อนค่ำกระทิง(ตาซ้ายบอดด้วยรอยเล็บเสือ)บุก ถูกมาเรียยิงคว่ำ
ค่ำนี้จับก็องกอยได้ มันบอกให้ช่วย จงบ่ายหน้าไปทางตะวันตกของเขาลูกนี้ สองคืนสองวัน ท่านจะพบกับนครแห่งความหลับ ซ่อนอยู่กลางป่าลึก

วันที่ 9
ตื่นตอนสายพบว่าถูกรมยาด้วยหนังคางคกภูเขา พร้อมกับรับทราบว่าแงซายหายพร้อมแผนที่เดินทาง จึงต้องออกตามรอย ซึ่งพวกก็องกอยทิ้งรอยไว้เป็นระยะๆ โดยเบี่ยงมาทางตะวันตก 45 องศา
ส่วนทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามเขาที่เป็นทิวต่ำลงไปเบื้องล่างสามยอดเรียงกัน เป็นทุ่งโล่ง เรียกมุ่งมรณะ
พบต้นขี้หนูยักษ์ต้นแรก ตะขาบยักษ์ = เรือบก
ช่วงก่อนค่ำไชยยันต์โดนตะขาบกัดที่ขาซ้ายเหนือเข่าเล็กน้อย พิษตะขาบร้ายกว่าจงอาง รักษาด้วยเนื้อตะขาบผสมพริกขี้หนูยักษ์
ระหว่างที่ไชยยันต์เหมือนตาย ถูกค้างคาวยักษ์โจมตี ตอนแรกจะมาคาบตะขาบ เมื่อเจอการต่อต้านก็หันไปโจมตีพวกที่ไปเอาพริกขี้หนู

วันที่ 10
ตามรอยแงซายต่อ ท่ามกลางภาวะขาดน้ำ
พบรอยเสือโคร่งดำตัวเท่าม้า = เสือแมลงภู่
ขณะนี้อยู่ในนรกดำแล้ว
บ่ายสี่โมงป่าเริ่มโปร่ง พบละมั่งที่ตายเพราะค้างคาวดูดเลือด เป็นอาหาร
คืนนี้ไชยยันต์ละลายในมือมาเรีย พร้อมๆที่คะหยิ่นได้กลิ่นเสน่ห์จันทร์
กลางคืนค้างคาวบุกในขณะที่รพินทร์หลับด้วยยานอนหลับ

วันที่ 11
คะหยิ่นพาหาน้ำ โดยมุ่งขึ้นทางเหนือ
เดินทางท่ามกลางความกระหาย มาเรียทรุดแล้วทรุดอีก
แงซายเอาน้ำมวกใส่กระบอกไม้ไผ่มาช่วย
ขณะเงยหน้าดื่มน้ำดารินก็เห็นมันตรัยมาลับๆล่อๆ
พบศพตายซากของมันนอนแช่น้ำ
เข้าดงเถาวัลย์กินคน พบบันทึกแจน เครเมอร์
พบเสือหินในถ้ำ มีรอยเท้าขนาดเดียวกับที่มาดื่มน้ำในแอ่งที่พัก
คืนนี้เองที่เชษฐาได้ยินเสียงมโหรี ส่วนรพินทร์ได้ยินเสียงฆ้องใหญ่
ดารินฝันถึงเรื่องนิทรานคร

วันที่ 12
เสือหินหายไปจากถ้ำ
ระหว่างตามรอยแงซาย เริ่มพบรอยเท้าช้างขนาดไชยยันต์ลงไปนั่งขัดสมาธิได้
เสือโคร่งดำแอบผลักหินกลิ้งลงมาถูกปืนของเชษฐาพัง เชษฐาจึงเปลี่ยนมาใช้ปืน .460ของฮอฟแมน ซึ่งมีลูกกระสุนเหลืออยู่ 28 นัด
มีช่วงหนึ่งที่พบซากผีตายซาก กำลังหาฟืนมาเผา ก็โดนโคร่งดำกระโจนเข้ามาคาบซากนั้นหนีไปได้
ผ่านไปตามทุ่งแฝกและหญ้าคา ต้องหนีเข้าไปหลบในถ้ำ พบหลักฐานคนโบราณเคยอาศัยอยู่ในถ้ำนี้
เกิดไฟป่าล้อมไว้หมด ต้องดิ้นรนวิ่งกลับมาที่ถ้ำ สุดท้ายโขลงช้างก็หนีไฟเข้ามาในถ้ำด้วย
แต่ละคนตกลงในเหว รพินทร์กับดารินไปคู่หนึ่ง ไชยยันต์กับเมย์คู่หนึ่ง ส่วนเชษฐากับลูกหาบที่เหลือตกลงในปล่องตื้นๆจึงคลานขึ้นมาเก็บสัมภาระทั้งหมดไว้ได้

วันที่ 13
รุ่งขึ้นทั้งคู่ตามรอยค้างคาวเข้าไปในถ้ำ พบไฟเย็นที่รักษาค้างคาวจนหาย หลังจากนั้นทั้งซากคนและโคร่งดำตามล่า เก็งกองช่วยนำทางจนออกมานอกถ้ำได้ในตอนบ่ายราวสี่โมงเศษๆพบป่าดงดิบ ทั้งคู่จับปลาในลำธารมาปิ้ง ปรากฏว่าไปปิ้งบนหลังงูยักษ์ (ลักษณะสัณฐานเป็นงูจงอางแต่ตัวใหญ่กว่ามาก)เมื่องูเลื้อยไปแล้วทั้งคู่ก็พบซากกำแพงเมืองโบราณ แล้วคืนนั้นมาเรียก็เป็นประจำเดือนอีกครั้ง ห่างจากครั้งแรกแค่ 8 วัน และนี่คือประจำเดือนครั้งสุดท้ายของมาเรีย ซึ่งจะใช้นับว่ามาเรียท้องกับใคร นับจากนี้ไปอีก 40 สัปดาห์คือวันคลอดของไพรวัลย์ และเป็นตัวยืนยันว่า ไม่มีการเหลื่อมเวลาไม่ว่าก่อนเข้ามรกตนครหรือออกจากมรกตนคร

รพินทร์กับดารินตกลงไปในถ้ำสลบเหมือดตั้งแต่บ่ายวานจนบ่ายวันนี้จึงรู้สึกตัว
รพินทร์ รู้สึกตัว ท่ามกลางแสงสลัวๆ พบว่าปืนวินเชสเตอร์ .458 ยังอยู่ และ .44 แม๊กนั่มก็ยังอยู่ในเป้สนาม ต่อมามุดไปพบดาริน ซึ่งปืน .300 ก็ตกอยู่ใกล้ๆ ส่วน .358 ก็ยังติดอยู่ในซองข้างเอวของดาริน
เดินตามลำธารใต้ภูเขาออกมาได้ในช่วงหัวค่ำ รพินทร์ร้องเพลงหนิงหน่องอีก
ช่วงดึกมันตรัยในซากคนและซากเสือมากวน ซากคนโดนดารินยิงด้วย .300 นัดแรกเจาะเข้าที่บริเวณไหปลาร้าด้านขวา ส่วนนัดที่สองทะลุเอวผ่านออกสีข้างด้านตรงข้าม
รพินทร์ถอดสร้อยคอให้ดารินใส่กันผี

วันที่14
ฝ่ายดารินตื่นขึ้นในเวลา 11 โมง
ก่อนตกเหวคณะเดินทางมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือโดยตลอด
แงซายปรกฏตัวนำมาพบบุญคำที่ปีนต้นไม้หนีโขลงช้าง โดยเอาลูกทอยมาทิ้งไว้ให้ก่อน
รพินทร์ต้องตอกทอย(นี่คือการตอกทอยครั้งที่สาม ที่มีในเนื้อเรื่อง มีคำถามว่า รพินทร์ตอกทอยกี่ครั้งและใช้คาถาอะไรกำกับ....555)ขึ้นไปรับบุญคำลงมาจากต้นกระหร่างใหญ่
บุญคำเล่าว่าเมื่อคืนเห็นภาพเมืองโบราณ
ช่วงนั้นเป็นเวลาบ่ายคล้อย แล้วแงซายก็ปรากฏตัวแล้วนำต่อ ผ่านป่าโคก หุบเขา ไหล่เขา แล้วก็ทอดตามทางด้านลงไปสู่เบื้องต่ำตามลำดับ
บ่ายแก่ๆก็มาพบกับรอยงูยักษ์ ซากกำแพง และร่องรอยที่พักของไชยยันต์กับมาเรีย
บุญคำเก็บผ้ายันต์ของดีของมาเรียไว้ ( ดารินสงสัยว่าทำไมรอบเดือนของมาเรียจึงมาก่อนกำหนด)
ช่วงใกล้ค่ำก็พบต้นพริกยักษ์ และปะทะกับตะขาบยักษ์ที่ดงสัก ตะขาบตายไปหนึ่งตัว อีกตัวสะบักสะบอมเผ่นหนีไปช่วงเที่ยงคืนเล็กน้อย และที่นี่เองที่รพินทร์ใช้ท่อนไม้ทาเลือดประจำเดือนแทงค้างคาวยักษ์ หอกโมกศักดิ์หักติดอกค้างคาวไป

ในวันนี้เองที่ไชยยันต์กับมาเรียเดินๆหยุดๆเป็นเวลา 10 ชั่วโมง ก็ไม่พบวี่แววของเมืองโบราณ เย็นนั้นเองที่ถูกมียตรัยหลอกล่อให้ยิงกันเอง และนั่นเองเป็นที่เกิดวาทะ "ขอบคุณ ต่อฝีมืออันบรมห่วยของคุณ" ซึ่งนำมาออกข้อสอบในรายการแฟนพันธุ์แท้ ทั้งคู่พักแรมที่เนินปลวกเล็กๆลูกหนึ่ง

วันที่15
รุ่งขึ้น ทั้งคู่ออกเดินทางต่อ เกือบเที่ยงยิงหมีได้เนื้อสัตว์กิน ช่วงบ่ายก็มาพบสุสานนิทรานคร ในขณะที่ฝนกำลังตกหนักและทั้งคู่ก็ติดกับมันตรัยถูกขังตายไว้ในสุสานนั้น

้ ฝ่ายรพินทร์ตื่นมาก็มีอาหารมาวางไว้ให้ คือมันเสากับเห็ดโคน อภินันทนาการจากแงซาย หลังจากลงไปเก็บปืนที่ทำตกเมื่อคืนก็ตามรอยไชยยันต์ต่อ ได้กวางโจนมาเป็นอาหารจากฝีมือรพินทร์ (ใช้ปืน.22 แม็กนั่มของดาริน)ก่อนเที่ยงฝนตกหนัก ติดฝนอยู่ที่โพรงไม้ริมฝั่งธาร ช่วงบ่ายฝนหยุดตก รพินทร์พบปลอกกระสุนลูกซองของลูกหาบและก้นซิการ์ฮาวาน่าของเชษฐา

วันที่16
รุ่งขึ้นทั้งสามตื่น 9 โมงเช้า แล้วบ่ายสองโมงก็เจอร่องรอยพักแรมของเชษฐาซึ่งตั้งแค้มป์อยู่ 2 - 3 วัน พบหัวกระทิงด้วย ช่วงบ่ายคล้อยก็พบนิทรานครและโลงแก้วพันธุมวดี

ดารินถอนกริชออกจากคัมภีร์ วิญญาณต้องสาปได้รับการปลดปล่อย
พบกันพร้อมหน้าทุกคนมาช่วยไชยยันต์กับมาเรียออกจากสุสาน ด้วยการระเบิดปากถ้ำ
ระเบิดปราสาทพันธุมวดี
คืนนี้ดารินถอดพระเครื่องและไถ้ที่แขวนคอคืนให้รพินทร์
และคืนนี้เช่นกันที่รพินทร์ตกเป็นเหยื่อสมิงสาว ถูกรีดความเป็นชายออกมาจนเขื่อนแตก แต่เขาก็ฝากฝ่ามืออรหันต์ไว้ที่กลางอกของนางสมิงเช่นกัน
กลางดึก ดารินหายตัว ไม่มีอาวุธใดๆติดตัวไป
ต่อรองกับมันตรับ จะนำคัมภีร์อุบาทว์ไปวางไว้ที่ซากปราสาทพันธุมวดีก่อนตะวันตกดินเป็นการแลกเปลี่ยนกัน

วันที่17
นำคัมภีร์ไปวางพร้อมดักซุ่ม
ช่วงบ่ายวรมันต์พาดารินมาส่งถึงแคมป์
แผนการณ์เปลี่ยน ไชยยันต์เอาระเบิดผูกคอเสือ ถ้าเสือขยับก็จะระเบิดทันที
ตกดึกรพินทร์กับคะหยิ่นไล่ปล้ำกับมันตรัย
มันตรัยหนีขึ้นหน้าผาเจดีย์

วันที่18
รุ่งเช้า รพินทร์ปีนขึ้นไปจับตัวมันตรัย มันตรัยถูกปืนอาคมของเชษฐา วิญญาณออกจากร่างไปเข้าเสือโคร่งดำ
อวสานเสือโคร่งดำมาถึง
ญาปณกิจมันตรัยพร้อมทั้งคำภีร์และกริช ต้องใช้ของดีของมาเรียช่วยจึงไหม้ได้ "ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าที่ประทานสิ่งนี้มาให้กับเรา อาเมน !!" วาทะของไชยยันต์นะครับ
ดารินหลับและฝันเห็นประวัตินิทรานคร
ไชยยันต์ละเมอใส่รพินทร์ "เมย์ ยู อาร์ เวรี่ ไท๊ท์ ! ! ค์ว็อท อะ แดม กู๊ด ! !" (แปลว่าอะไรก่อหม่ายรุ๊)
รพินทร์เล่าเรื่องมาเรียไล่ปล้ำเมื่อคราวที่เคยนำทางให้สองผัวเมีย แล้วโดนมาเรียยิงหมวก ! (โดนผู้หญิงยิงหมวกบ่อยนะผู้ชายคนนี้)
ดารินเร่งเร้าให้ไปตามแงซาย แต่คนอื่นไม่เห็นด้วย ก็เลยได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับ สมิง สาง สางห่า

วันที่19
แงซายโดนแมลงมุมหกขากัด ที่แข้งข้างขวาเหนือข้อเท้า ส่างปาช่วยถอนพิษ วันนี้จึงไม่ได้เดินทางไปไหน
ช่วงเย็นได้เนื้อสมันที่คะหยิ่นกับส่างปาขโมยจากเสือ
คะหยิ่น บุญคำ ส่างปาไปเอาเนื้อสมันที่เหลือ ก็ปะทะกับช้างโบราณ ไดโนเทเรี่ยม
ช่วงค่ำหลังอาหาร ได้เอาแผนที่เดินทางมาพิจารณา พิจารณาปริศนา "ปิ่นพระศิวะฉายแสงเรืองรองเมื่อใด ถันพระอุมาจะปรากฏ" ในคืน 5 ค่ำเดือน12
วันนี้เองที่ไชยยันต์งัดสมุดไดอารี่ออกมายืนยันวันที่ วันนี้คือวันอาทิตย์ที่ 11 ตุลาคม ( ขึ้น11 ค่ำ เดือน 11 ) และวันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 12 คือวันอังคารที่ 3 พฤศจิกายน
รพินทร์บอกขณะนี้ผ่านเขตเหนือสุดของรัฐว้าแล้ว
คืนนี้ที่ไชยยันต์ล่มปากอ่าว

วันที่20 (วันจันทร์ที่ 12 ตุลาคม)
ช่วงเช้ารพินทร์อารมณ์เสียกับดารินเพราะเข้าใจผิดคิดว่าดารินบอกแงซายเรื่องปิ่นศิวะ
แต่พอคล้อยหลังไม่ถึงชั่วโมง รพินทร์ก็จู๋จี๋กับดาริน มีรายการขโมยปลาด้วย
นายจ้างทั้งสามกับรพินทร์และแงซายไปตรวจซากไดโนเทเรี่ยม พบปัญหาใหญ่ เพราะมีสัตว์ใหญ่กว่ามากินซาก
มาเรียชวนดารินอาบน้ำที่ลำธาร บุญคำกับรพินทร์ช่วยยิงเสือเขี้ยวดาบ และแงซายก็ช่วยชีวิตรพินทร์โดยยิงเสือเขี้ยวดาบอีกตัวที่กำลังจะกระโจนใส่รพินทร์กับบุญคำ
แงซายทำธนูติดระเบิดทีเอ็นที
บุญคำยุให้รพินทร์จัดการมาเรีย (จึ๊กเดียวเท่านั้น แล้วดีเอง) พอไปหาแงซายที่กำลังทำธนู แงซายก็ยุอีก (ให้เธอสมหวัง สมความต้องการเพียงครั้งเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างจะเรียบร้อยลงด้วยดี) นี่หรือเปล่าที่เป็นเหตุให้รพินทร์อึ๊บมาเรียในถ้ำ ในไม่กี่วันต่อมา........แล้วลูกมาเรีย...ใครเป็นพ่อหว่า??
คืนนี้มีรายการตบ 3 รายการ ครั้งแรก มาเรียไปหาแงซาย แต่แงซายไม่เล่นด้วยเลยโดนไปฉาดแรก ต่อมากลางดึกไชยยันต์ออกอุบายปล้ำมาเรีย ไชยยันต์ก็โดนมาเรียตบหนึ่งฉาด ก่อนที่ไชยยันต์จะสกัมมาเรีย ทั้งตบทั้งอึ๊บ จนกรรมการต้องมาแยก.....จุดนี้เองที่หลายท่านคาดว่า ไพรวัลย์น่าจะเป็นลูกของไชยยันต์....จริงหรือเปล่า?? (ถ้าวันนี้เป็นวันที่ 12 ตุลาคม มาเรียก็เป็นประจำเดือนวันที่ 6 ตุลาคม ถ้าคำนวณวันกำหนดคลอดตามความรู้ทางการแพทย์ในยุคนั้น เด็กก็จะคลอดวันที่ 13 กรกฏาคมในปีต่อมา)

วันที่21 (วันอังคารที่ 13 ตุลาคม)
เสียงไทรันร้องทักทายมาแต่ไกลตอนใกล้รุ่ง อุณหภูมิ 6 องศา หมอกลงจัด
เดินทางต่อมุ่งเขาเกือกม้าซึ่งอยู่ทางตะวันออกของนิทรานคร
พบแรดอาร์สินิยตัวแรก ตัวนี้ตายด้วยฝีมือไชยยันต์ ปืน .600 ไนโตรเอ็กเพรส
รพินทร์ยิงกวางดาวได้ ด้วยปืน .30-06 เป็นสะเบียง
ในป่าหินใกล้เขาเกือกม้า พบใบตะบองเพชรถูกรอยมีดเฉือน คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของคนหาย นี่เป็นครั้งที่ 4 ที่พบร่องรอย นับออกจากหล่มช้าง
เสือเขี้ยวดาบกระโจนใส่ส่างปา แงซายเป็นคนยิงด้วยปืน .375 สองนัด
จากเขาเกือกม้ามุ่งทะเลสาบมรณะต้องเดินขึ้นเหนือเยื้องไปทางตะวันตก 20 องศา
ยามโพล้เพล้พบร่องรอยอนุชาและหนานอิน นี่เป็นครั้งที่ 5 สิ่งที่พบคือ กระโหลกเสือเขี้ยวดาบที่โดนกระสุนปืนพบโดยรพินทร์ มาเรียพบกระสุน .450 ไนโตร (ปลอกที่ 2 ) เส่ยกับเกิดพบปลอกกระสุนปืนลูกซองเบอร์ 12 สองปลอก (แบบกรังด์ปรีซ์ ทำด้วยกระดาษ เป็นรุ่นเก่าของอีลีย์ เป็นปลอกที่ 1 - 2 )
ในดงแคคตัสนี้เองทีรพินทร์พบร่องรอยของนายชดจึงบุกเข้ามาแทนที่จะหยุดที่ป่าหิน ร่องรอยที่ว่าก็คือ กิ่งกระบองเพชรที่ถูกรอยมีดตัดไว้ (นี่คือการพบร่องรอยครั้งที่ 6)
ออกจากดงเถาวัลย์ได้ แงซายได้กินขนมเปี๊ยะหนึ่งฉาดจากดาริน และนี่คือตบเดียวของแงซายที่โดนจากดาริน
ช่วงค่ำปะทะไทรัน เพราะส่างปาทำปืนลั่น
รพินทร์สลบติดในถ้ำมีดาริน เกิด จัน รวม 4คน ช่วงนี้แหละที่รพินทร์กับดารินบอกรักกัน
ในอีกฟากหนึ่งมาเรียกับไชยยันต์อีกคู่ที่ตกลงจะอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ทั้งๆที่ไม่มีต้นเสน่ห์จันทร์ส่งกลิ่น
ดารินยิงตาซ้ายของไทรันด้วย .300
คืนนี้พักที่ป่าหิน

วันที่22 (วันพุธที่ 14 ตุลาคม)
ระหว่างทางออกหาน้ำเจอแอ่งน้ำแต่ใช้ไม่ได้เพราะเจ้าไทรันขวางอยู่ที่นั่น
มาเรียบ้าเลือดวิ่งหาไทรัน รพินทร์ก็เลยต้องวิ่งตามไปช่วย จวนเจียนโดนไดโนเสาร์คาบ ก็เกิดแผ่นดินไหว (อะไรจะบังเอิญเป็นนิยายเช่นนั้น....ฮา)
รพินทร์กับมาเรียติดในถ้ำ และในถ้ำนี้เองที่รพินทร์เสียตัวให้มาเรียจนได้ (ไชยยันต์ยังสงสัยในตอนหลังว่าใครข่มขืนใคร หรือสมยอมทั้งคู่ แต่แกก็ไม่ยักสงสัยว่าที่มาเรียท้องหนะ ท้องกับใครแฮะ)

วันที่23 (วันพฤหัสบดีที่ 15 ตุลาคม)
ตื่น 10 โมงเช้าปีนขึ้นทางปล่องเจอรังนกโกลเด้น อีเกิ้ล
แงซายตอกทอยขึ้นมาช่วย (สงสัยรพินทร์เข่าอ่อนปีนลงไม่ไหว...คุณว่าไหม) และนี่คือการตอกทอยครั้งที่4ในท้องเรื่อง (ครั้งแรกออกจากห้วยแม่เลิง ครั้งที่สองแลกตัวประกันที่หมู่บ้านสางเขียว ครั้งที่ 3 รพินทร์ตอกทอยไปช่วยบุญคำลงจากต้นกระหร่าง)
พักที่โอเอซีส ตกดึกไทรันย่องเข้ามา แต่ก็กระสากลิ่นควันไฟจึงถอยหนี
คืนนี้ที่รพินทร์จับไข้สั่นอีกครั้ง นับเป็นครั้งที่ 3 (ครั้งแรกที่หล่มช้าง ครั้งที่สองที่ดงสางเขียว) และเป็นการสั่นครั้งสุดท้ายของการเดินทางครั้งนี้

วันที่24 (วันศุกรที่ 16 ตุลาคม แรม 1 ค่ำ เดือน 11)
เช้ามืดแงซายยิงกวางด้วยธนูที่ไม่ได้ติดระเบิด
คะหยิ่นออกไปปลดทุกข์ เจอหลักฐานอนุชา นี่คือการพบร่องรอยของคนหาย ครั้งที่ 7
หลักฐานที่ว่าคือ รอยมีดที่สลักบนซากเก่าแก่ของต้นปาล์ม ข้อความว่า "เกาะแห่งชีวิต - อนุชา วราฤทธิ์ - หนานอิน 30/9/25..."
เกือบโพล้เพล้ก็ถึงป่าหินใกล้ๆช่องเขาขาด
เห็นไทรันนอนขวางอยู่ที่ช่องเขาขาดซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 2.5 - 3 กิโลเมตร

ตั้งแค้มพักที่ป่าหินตรงนี้น กลางคืนฝนตกหนัก ตัวแทร็คโคด่อนคู่หนึ่งออกหากิน เดินไปที่ช่องเขาขาด ถูกไทรันขย้ำ

วันที่25 (วันเสาร์ที่ 17 ตุลาคม แรม 2 ค่ำ เดือน 11)
วางแผนพิชิตไทรัน โดยแยกกันออกสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งล่อ อีกฝ่ายซุ่มรอเพื่อยิงธนูติดระเบิด
รพินทร์ยิงตาขวาด้วย .458 ทำให้มันตาบอด 2 ข้าง (ตาซ้ายดารินยิงบอดไว้แล้วก่อนหน้านั้น)
เชษฐาเป็นคนยิงธนู โดยแงซายจุดชนวน ดอกแรกโดนที่ซอกรักแร้ ตรงขาหน้าเบื้องซ้าย ดอกที่สองโดนที่ก้านคอเยื้องมาทางด้านหน้า อวสานของไอ้ยักษ์ก็มาถึง (นี่คือการใช้ธนูติดระเบิดครั้งที่ 5 ....3 ดอก)
มาเรียสบักสะบอมมาก จึงพักที่นี่อีกหนึ่งคืน
คืนนี้ที่แงซายเล่าเรื่องมรกตนครให้รพินทร์ฟัง

วันที่26 (วันอาทิตย์ที่ 18 ตุลาคม แรม 3 ค่ำ เดือน 11)
มุ่งช่องเขาขาด ลงขอบทะเลสาบมรณะ
มีเสียงบรอนโตเซารัส
ผจญเทอราโนดอน (เทโรซอร์) กระสุนนัดแรกเป็นของมาเรีย .375
เลาะขอบทะเลสาบไปทางตะวันออก เพื่ออ้อมไปทิวเขาปีกครุฑ
พบแรดอาร์สินอยสองตัว แต่ไม่ได้ยิง
บ่ายโมงถึงด้านตะวันออกเฉียงใต้ของขอบทะเลสาบ
พบบึงมรณะที่มีพืชกินคน พบกระโหลกสองหัวในตัวพืชที่ลากขึ้นมา เป็นกระโหลกของชนเผ่าเอเชียตะวันออกไกล คนหนึ่งหนุ่มฉกรรจ์วัยประมาณ 30 ปี อีกคนวัยสูงอายุ ประมาณ 55ถึง60ปี ตายมาแล้วราว 2 ปี
รพินทร์พบปลอกกระสุนปืน .450 ของอนุชาทางฝั่งขามา
ส่วนแงซายพบปลอกกระสุน .450 และปลอกลูกซองของหนานอินทางฝั่งนี้ (ตอนนี้มีปลอกกระสุน .450 จำนวน4 ปลอกและปลอกลูกซอง 3 ปลอก) นี่คือการพบร่องรอยครั้งที่ 8
พักที่เนินหินทางด้านตะวันออกของทะเลสาบ สร้างกระท่อมกันฝน มีไม้หนามมุงรอบกันค้างตาวผี เทอโรแดคทีรอยด์
โป่งค่างบนต้นกระบากโดนรพินทร์สอยร่วงลงมาด้วย .458
กลับมาก็พบว่าสัมภาระและอุปกรณ์เดินทางหายไป
ปืนที่ยังอยู่เป็น ไรเฟิล 6 กระบอก คือ .375 แม็กฯของมาเรียและแงซายคนละกระบอก .460 เวฯแม็กฯของเชษฐา .600 ไนโตรของไชยยันต์ .300ของดาริน และ .458 ของรพินทร์ รวม 6 กระบอก ส่วนปืนสั้นติดตัว ก็มีของ เชษฐา ไชยยีนต์ ดาริน ที่ติดเอวอยู่ รวม 3 กระบอก มีกระสุนรวมกัน ราว 90 นัด
ส่วนปืนที่ถูกขโมยไปพร้อมสัมภาระคือ .375 แม็กฯของบุญคำ 30-06 ของเกิดและเส่ยคนละกระบอก ลูกซองห้านัดแบบกึ่งอัตโนมัติที่จันถือกับแบบปั๊มแอคชั่นของคะหยิ่น (รวม5กระบอก)โดยไม่นับปืนสั้นของรพินทร์กับมาเรีย และลูกกรดสั้นของดารินที่ติดในย่าม
คืนนี้คณะเดินทางถูกลิงปลดอาวุธ ควบคุมไว้ในกระท่อม เป็นเชลยลิง

วันที่27 (วันจันทร์ที่ 19 ตุลาคม แรม 4 ค่ำ เดือน 11)
รุ่งเช้า ลิงยักษ์เอาเสบียงมาให้ เป็นสมันหนุ่ม
กินกันเสร็จ พวกลิงก็รื้อกระท่อม กวาดต้อนเชลยมนุษญ์ให้ออกเดินทาง
บ่ายแก่ๆก็ถึงเมืองลิง
ดารินช่วยรักษาบาดแผลของวายาที่ถูกตัวสามเขาขวิดเมื่อสองวันก่อน
ฤาษีโกฑัญญะช่วยทำสะพานภาษาให้คนกับลิงสื่อสารกันได้
จึงทราบว่าวายาฆ่าตัวสามเขาได้หนึ่งตัว แต่บริวาร 7 ตัวก็ตายไปและวายาไส้ไหล

เมื่อสื่อสารกันรู้เรื่องจึงได้รับทราบเรื่องราวของอนุชา และหนานอินว่าถูกงูกัดและหิวโหย วายาช่วยไว้ พวกนั้นพักที่นี่ 10 วัน อนุชาให้มีดกีบวายาไว้เป็นที่ระลึก นี่คือการพบหลักฐานครั้งที่ 9 ของอนุชาและหนานอิน

คืนนี้ที่แงซาย รพินทร์และดารินออกล่าตัวสามเขา แงซายถูกหินทับแต่มุดออกทางรูตัวตุ่นได้ ฤาษีบอกให้ไปช่วยรพินทร์ที่ถูก ไอ้หกขากัด

วันที่28 (วันอังคารที่ 20 ตุลาคม แรม 5 ค่ำ เดือน 11)
รพิทร์ตื่นมาตอนบ่ายโมง รับทราบเรื่องราวทั้งหมดว่าแงซายรอดมาได้อย่างไร และมาช่วยตัวเองอย่างไร แล้วก็หลับต่อ
ช่วงบ่ายคณะนายจ้างและลูกหาบไปนมัสการฤาษี แต่ไชยยันต์ไม่ไป แต่งงานกับมาเรียที่ลำธารตั้ง 2 ชั่วโมง (บุญคำมาเล่าให้รพินทร์ฟัง)
(นี่ก็ยังอยู่ในระยะตั้งครรภ์ได้ ถ้า...ก่อนหน้านั้นรอดมาได้)

มีเรื่องสับสนเกี่ยวกับระยะเวลา
ผู้ประพันธ์บอกว่า นับจากพรุ่งนี้เหลืออีก 9 วัน

เพื่อให้ตรงกับวันของผู้ประพันธ์ ซึ่งหายไป 3 วัน
จึงขอยึดถือวันของผู้ประพันธ์ไปก่อน คือบวกไป 3 วัน

วันที่ 40 (วันอาทิตย์ ที่ 1 พฤศจิกายน ขึ้น3 ค่ำ เดือน 12)
รุ่งเช้า ดารินหายเป็นปกติ ออกเดินทางได้

วันที่41 (วันจันทร์ ที่ 2 พฤศจิกายน ขึ้น4 ค่ำ เดือน 12)
เกิดยิงกวางได้ตอนหัวรุ่ง
ช่วงสายได้ออกสำรวจพื้นที่ และตรวจหาร่องรอยคนหาย โดยแบ่งเป็น 4 สายดังนี้

วันที่42 (วันอังคาร ที่ 3 พฤศจิกายน ขึ้น5 ค่ำ เดือน 12)
วันนี้แล้วซินะ ปิ่นพระศิวะจะฉายแสง แล้วถันพระอุมาจะปรากฏ
กลางวันออกตรวจตราไปทุกที่ ก็ไม่เกิดปัญญาใดๆให้ตีปริศนาลายแทงได้
พอตกเย็นก็กินอาหาร เก็บสัมภาระเตรียมออกเดินทาง มาพักรอที่เนินพระจันทร์ท่ามกลางความหนาวเหน็บจนต้องอาศัยยาร้อนของบุญคำช่วย
และแล้วเมื่อพระจันทร์เสี้ยวของคืน5ค่ำแตะเขาศิวะเทพ ปรากฏการณ์ก็สว่างไสว ถันพระอุมาก็ปรากฏ เป็นเวลา 12 นาที 35 วินาที
เวลา 03.25 น. พักที่เวิ้งถ้ำเล็กๆ (ถ้ำเล็กๆทางด้านเหนือของเต้านมด้านใต้สุดของภูเขาสองลูก)
เจ้าของลายแทงมาเข้าฝันดาริน แล้วก็พบโครงกระดูกของเจ้าของลายแทงในถ้ำนั้นเอง

วันที่ 1 (วันพุธ ที่ 4 พฤศจิกายน ขึ้น6 ค่ำ เดือน 12)
ตื่นเที่ยง (เวลาในมรกตนครช้ากว่าเวลาจริง 7 ชั่วโมง)
ไม่มีอาหารรองท้อง ต้องใช้อาหารแก้หิวของดาริน
3 ชั่วโมงเศษของการไต่เขา ก็พบพระศิวะแอดเวนิว
ทันทีที่เหยียบหัวถนน นาฬิกาของเชษฐาก็หยุดเดิน เวลา 15.35 น.กับ 22 วินาทีของวันที่ 4 พฤศจิกายน
นอกจากนาฬิกาหยุดเดิน เข็มทิศก็ชี้ผิดทิศด้วย แต่แก็ปกระสุนปืนยังทำงาน (.375 จากมือดาริน)
เดินตามถนนี่ลาดต่ำลงมาราว 4 ชั่วโมงเศษทุกคนก็เหนื่อยล้า เป็นมาเรียที่สังเกตเห็นเงาตะวันว่าเพิ่งเที่ยงหรือเลยเที่ยง
ทุกคนหยุดพักใต้ร่มต้นไม้ข้างลำธาร จับปลามาย่างกินแล้วทุกคนก็หลับเป็นตายจนเกือบรุ่งเข้า

วันที่ 2 (วันพฤหัสบดี ที่ 5 พฤศจิกายน ขึ้น7 ค่ำ เดือน 12)
ใกล้รุ่ง ทุกคนตื่นมาพร้อมกับการรับทราบว่า อาวุธปืนและยุทธปัจจัยหายไปพร้อมแงซาย
ฟ้าสางกองทัพของมรกตนครจับคนต่างถิ่นเป็นเชลย
รพินทร์สำแดงเดชด้วยปืนสั้นยิงม้าของรหัสยะตาย(ม้าสีดำนะครับ..จำไว้แม่นๆ) อำนาจต่อรองจึงเกิดขึ้น โดยไม่ต้องถูกพันธนาการ แต่ให้เดินรวมกลุ่มไปในแวดล้อมของทหาร
สองข้างทางเห็นพืชไร่ของมรกตนคร เช่นข้าวฟ่าง ข้างโพด ข้าวสาลี ไร่ฝ้าย ดงกล้วย
ระยะทางจากสามแยกไปเมืองมรกตใช้เวลาเดิน ครึ่งวัน แต่ไปปราสาทอุมาเทวีใช้เวลาเดินหนึ่งวัน (เชษฐาคาดระยะทาง 20 - 25 กิโลเมตร)
หลังพักเที่ยงออกเดินทางต่อ กุตะมะโดนธนูอาบยาพิษ ชาวต่างถิ่นจึงมีโอกาสรักษากุตะมะเพราะไม่มีหมอหลวงมาด้วย
รักษากุตะมะแล้ว ยังช่วยรักษานักโทษ 6 คน (หัวหน้าที่ถูกฆ่าชื่อวายุ คนที่ยังอยู่ชื่อสุกรี)และได้ข่าวเกี่ยวกับมรกตนครและข่าวคนหาย
กลางดึกเมยานีลูกสาวอรชุนตีปล้นค่ายชิงตัวนักโทษทั้ง6หนีไปได้ พร้อมกับมาดูตัวคณะเดินทางทั้ง 11 คน

วันที่ 3 (วันศุกร ที่ 6 พฤศจิกายน ขึ้น8 ค่ำ เดือน 12)
วันนี้กุตะมะเดินทางด้วยเกวียน และดารินได้เกวียนมาบรรทุกสัมภาระ
ระหว่างเดินทางก็ได้ตะล่อมถามกุตะมะถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น
ได้ทราบว่าวิษณุพรหมานารถตายด้วยธนูของของสิงหรา
แงซายส่งสัญญาณมอร์สจาก "ประตูปิศาจ" บอกว่าจะช่วย 2 คนหายก่อนและให้ยอมรับว่ามากัน 12 คน
ปู่ของแงซายชื่อ สวามิสนารายณ์
ถึงตัวเมืองตอนย่ำค่ำ ไม่สามารถเข้าเมืองได้จึงต้องพักนอกเมืองอีกคืน (ส่วนรหัสยะและกุตะมะเข้าไปพักในเมือง)
ดารินวางยาสลบ พรรคพวก8 คนแล้วก็รมยาสลบทหารยาม หนีออกนอกกองทัพเพื่อสำรวจลู่ทาง
ถูกเมยานีสกัดไว้ไม่ให้ออกไปด้วยเกรงอันตราย
เมยานีเล่าเรื่องของตนเองและจักราช (รวมทั้งlovesceneของตัวเองกับจักราชด้วย)

วันที่ 4 (วันเสาร์ ที่ 7 พฤศจิกายน ขึ้น9 ค่ำ เดือน 12)
รุ่งเช้ารหัสยะเต้นผางจนหนวดกระดิกเมื่อทราบว่ากองทัพโดนกองโจรเหยียบจมูก
ถูกนำตัวมารอที่สนามชัยจนเที่ยง
ได้เข้าเฝ้ากษัตริย์สิงหราในช่วงบ่าย
หลงกลฝ่ายสิงหรา ถูกหลอกลงไปในคุกใต้ดินโดยมีกุตะมะเป็นตัวประกันลงไปด้วย
ผู้คุม 3 คนถูกเชษฐายิงด้วย .22 แม็กนั่ม คนแรกเจาะเข้าดั้งจมูกทะลุออกศีรษะเบื้องหลัง คนที่สองโดนที่หัวเข่า คนสุดท้ายโดนที่หัวไหล่
ได้มีการซักไซ้สอบถามเกี่ยวกับข้อสงสัยของแต่ละฝ่าย
นายชดเคยช่วยหนานอินจากการถูกช้างเหยียบ
เที่ยงคืนเศษ สุกรีกับพวกอีก5คนและเมยานีมุดทางลับใต้ดินมาขึ้นที่คุกที่ทุกคนติดอยู่ (ทางลับนี้มีไม่กี่คนที่รู้) อันเนื่องมาจากกุตะมะได้ติดต่อประสานงานกับอรชุนก่อนแล้ว
ทางลับนี้ เป็นเส้นทางที่กุตะมะเคยเปิดให้เกษราเทวีพาราชโอรสหนีในคราวนั้น
ตอนออกจากคุกมีทั้งหมด 25 คน (11 + 2 + 1+ 4 + 6 + 1)
เมื่อออกเดินทางจากมรกตนครมุ่งเขาวงพระจันทร์มีทั้งหมด 35 คน (11 + 2 + 1+ 4 + 6 + 1 + 10)

วันที่ 5 (วันอาทิตย์ ที่ 8 พฤศจิกายน ขึ้น10 ค่ำ เดือน 12)
ฟ้าสางก็ถึงหุบเขาวงพระจันทร์อันเป็นที่ตั้งชั่วคราวของกองบัญชาการของกองทัพประชาชน
ทั้งหมดถูกนำไปที่ถ้ำเหมราช จักราชรออยู่ที่นั่น
อาหารเด็ดที่จักราชเตรียมไว้ให้คือลูกแกะอบเครื่องเทศ
จักราชชูมือแล้วแบมือให้ทุกคนเห็นเส้นลายมือที่เป็นรูปกงจักร
แล้วทุกคนก็ร่วมรับประทานอาหาร (13 + 1 + 1 + 2 + 4)
เช้าถึงเที่ยงนั้นเองที่แงซายออกรบเคียงคู่กองทัพประชาชน
แงซายเล่าว่า โกฑัญญะ เป็นอาจารย์ของอัศวเทพภิกขุซึ่งเป็นอาจารย์ของหลวงปู่ของแงซาย
ช่วงเย็นทุกคนตื่นมาเพาะเสียงม้าศึกหน้าถ้ำ หลังอาหารค่ำก้สางแผนทำศึกพรุ่งนี้
เมยานีโชว์เพลงดาบดับเทียน 19 เล่ม ( 1 - 4 - 6 - 8)