 ดารินแอบมาพบรพินทร์ (หลังวางแผนให้นายอำพลเอาจดหมายไปให้รพินทร์ที่หนองน้ำแห้ง) หลังพรอดรัก ระลึกความหลัง ก็แวะไปเยี่ยม"นางรำเพย" แม่ของรพินทร์ ดารินเอาผ้าพันคอขนมิ๊งค์ราคา 5,500 เหรียญสหรัฐไปฝาก ที่หนองน้ำแห้ง อาหารเย็นเป็นเก้งย่างรอบกองไฟ (เส่ยเป็นคนยิง)เมื่อจบอาหารเย็น ดารินเอาบัตรเชิญมาให้รพินทร์ บอกเป็นการ์ดแต่งงาน แต่รพินทร์ไม่ยอมเปิดดู นี่เป็นสาเหตุให้เกิดเพชรพระอุมาในภาคต่อมา ตกดึก รพินทร์จับไข้สั่น นี่เป็นการจับไข้สั่นปฐมฤกษ์ของรอบนี้ (ไม่ทันข้ามวันก็สั่นซะแหล่ว...พระเอกเรา....(ฮา))
วันที่ 2 รุ่งเช้า รพินทร์สร่างไข้ มีการออดอ้อนบนเตียง แต่ก็สายซะแล้วต๋อย...นางเอกเรางอน..ไม่ยอมซะอย่างนั้นแหละ รพินทร์ตื่นอีกครั้งตอน 11.00 น เพราะโดนยาสั่งจากหมอดาริน กินอาหารที่ดารินทำให้ แล้วมาส่งดารินที่สถานีกักสัตว์นายอำพล ถึงสถานีกักสัตว์เวลา 13 น. เศษ หลังดารินกลับ รพินทร์ไปเยี่ยมนายศักดา นายอำเภอที่เพิ่งย้ายมาใหม่ ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียมัธยม 5 โมงเย็น (จอมพรานเล่ม1 หน้า129) นายประเสริฐมาตามเมื่อมาถึง เชิดวุธและพลโทวิชัยผู้พ่อ บอกว่า เครื่องบิน บี 52 พร้อมสากกระเบือหนึ่งดุ้นเป็นระเบิดนิวเคลียร์ 10 เมกกะตันของสหรัฐตก แล้วไม่สามารถค้นหาทางอากาศได้ จึงต้องมาว่าจ้างรพินทร์ ไพรวัลย์ค้นหาทางภาคพื้นดิน ค่าจ้างที่ได้รับคือ รพินทร์จะได้รับ 1 ล้านเหรียญสหรัฐทันทีที่ตกลง แล้วอีก 1 ล้านเหรียญเมื่อพบและกู้ระเบิดแล้วเสร็จ ส่วนค่าจ้างคนอื่นๆ พรานลูกมือ 4 คน คนละ 5หมื่นเหรียญ ลูกหาบ10คน คนละ 2หมื่นเหรียญ จ่ายก่อนออกเดินทาง และเมื่องานสำเร็จและกลับมาถึงที่แล้ว จ่ายให้อีกเท่ากับจำนวนที่จ่ายไปแล้ว โดยไม่ละเว้นว่าใครเสียชีวิตไปหรือไม่ ถ้าใครเสียชีวิตก็ต้องจ่ายให้ทายาท (จอมพรานเล่ม1 หน้า 205) หลังจากทำความรู้จัก ปะทะคารมกันพอหอมปากหอมคอ ทุกอย่างก็ตกลงกันได้เรียบร้อย รพินทร์รับเช็คเงินสดจำนวนหนึ่งล้านสี่แสนเหรียญ คณะนายจ้างหลังรับเลี้ยงอาหารเย็นจากนายอำพล ก็กลับกรุงเทพในค่ำนั้น
วันที่ 3 รพินทร์กลับเข้าเมืองมาพบนายอำพลเพื่อสั่งของที่ต้องใช้ รวมทั้งให้ทนายทำพินัยกรรมของทุกคน บ่าย 2 โมงก็ได้ครบและเสร็จเรียบร้อย กราบลาแม่ พร้อมบอกเที่ยวนี้จะเข้าป่านานหน่อย รพินทร์ใช้ .458 วินฯ โมเดล 70 อ๊าฟริกัน ที่เชษฐาทิ้งไว้ให้ ให้นายอำพลหากระสุนให้ 100 นัด หัวอ่อน 50 หัวแข็ง 50 ส่วนพวกพรานทั้งสี่ ใช้ .375 ทุกคน และลูกหาบใช้ปืนลูกซองนายอำพลให้พระสมเด็จวัดระฆัง รุ่นแรกสุดแก่รพินทร์ แต่รพินทร์ปฏิเสธ เพราะอาชีพพรานไม่เหมาะที่จะแขวนพระ
วันที่ 4 - 5 (บ่ายจัดของอีกสองวันต่อมา) คณะนายจ้างเดินทางมาถึงหนองน้ำแห้ง โดยมีท่านนายพล เชิดวุธและนายอำพลมาด้วย อาหารค่ำมื้อแรกที่หนองน้ำแห้งมีทั้งอาหารฝรั่งและอาหารพื้นบ้าน หลังอาหารแล้วก็เป็นการแนะนำให้พรานลูกมือกับลูกหาบได้รู้จักนายจ้าง สแตนลี่ย์ ร้องเพลงผู้ใหญ่ลีและมีการรำวงเชิดวุธใช้ไรเฟิล ซาโก้ .375 แม็ก มีศูนย์กล้อง เป็นอาวุธประจำกาย (จอมพรานเล่ม 1 หน้า 253) วันที่ 6 ออกเดินทางวันแรก มุ่งเหนือสู่ซับบอนเป็นจุดหมายแรก ช่วงเที่ยงก่อนพักรับประทานอาหาร รพินทร์ยิงงูเหลือมช่วยชีวิตคริส นี่คือกระสุนนัดแรกของการเดินทางที่ดังขึ้นในภาคสอง เป็น .458 ของรพินทร์ !!(ไม่นับ 30-06 สองนัดของดารินที่ยิงมะขวิดที่บ้านพักหนองน้ำแห้งในวันแรกของภาคหลัง )
ช่วงโพล้เพล้ใกล้ถึงซับบอน เสือกินคนก็มาป้วนเปี้ยนคณะเดินทาง คืนนี้ รพินทร์ตั้งที่พักกลางด่านสัตว์ริมลำห้วย ตกดึก (ตีหนึ่งกว่าๆ) พระเอกเราก็โดนสาวกวนอีกตามฟอร์ม (น่าสงสารจริงเนอะ ภาคแรกไม่ดารินก็มาเรียกวน มาภาคสองก็โดนอีกแหล่ววว...เฮ่อ..) เกือบโดนคริสตบแต่ก็กันไว้ทันรพินทร์คุยกับคริสจบตอนตี 2 กว่าๆ เชิดวุธก็ดอดมาสมทบแล้วก็ปล้ำคริสแต่ไม่สำเร็จ แล้วเชิดวุธก็โดนตบเป็นรายที่สองของภาคนี้ คืนนี้คี๊ธกับเบลทำแผ่นดินโยกจนเชิดวุธกับบุญคำนอนไม่หลับ นี่เป็นแผ่นดินโยกครั้งแรกในภาคนี้ (จะให้นับจำนวนครั้งแผ่นดินโยกด้วยไหมครับ)วันที่ 7 เช้านี้ขณะที่คริสออกไปอาบน้ำ บุญคำตามออกไปเป็นยาม ด้วยความไม่เข้าใจกัน ก็เลยมีเรื่องกับคึ๊ธ แล้วรพินทร์กับคี๊ธก็ได้ฟาดปากกันสมใจอยาก ระหว่างนั้น ช้างบาดเจ็บวิ่งไล่คี๊ธ รพินทร์ยิงช้างช่วยชีวิตคี๊ธไว้ได้ แล้วทั้งคู่ก็เข้าใจกัน (คี๊ธโดนไป 7 เข็ม หัวคิ้วข้างละ2 กับหน้าผากอีก 2) หลังยิงช้าง สแตนลีย์กับคี๊ธก็เปลี่ยนมาใช้ ไรเฟิล .458 แบบเดียวกับรพินทร์
คริส เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยช่วงปีนหน้าผา ทำให้บราเซียขาดระหว่างที่ทุกคนกำลังปีนขึ้นมา คริสยิงงูเห่าที่เลื้อยมาด้านหลังรพินทร์ ด้วย.357 ขึ้นมาบนสันเขาได้ ก็เดินสบายตามไหล่เขา มีเพียงช่วงเดียวที่เป็นทางแคบ แม้คริสจะเป็นลม แต่ทุกคนก็ผ่านมาได้ มาถึงโป่งน้ำร้อนยามโพล้เพล้ บุญคำเป็นคนพบซากเจ้าทะเย ลูกชายกะเหรี่ยงปี ที่ถูกเสือคาบมา (จอมพรานเล่ม 3 หน้า 843, 844)ค่ำนี้เองที่รพินทร์ปราบเสื้อกินคนได้ (มันพิการขาหน้าด้านซ้ายถูกขนเม่นตำหักภายใน) ขณะที่กระโจนใส่คริส คืนนี้ที่รพินทร์บอกเรื่องส่วนตัวกับคริสว่ามีคนรักแล้วและต้องจากมาโดยไม่ได้ร่ำลา และคริสเองก็บอกว่าตัวเองกำลังจะแต่งงานอีกสองสัปดาห์ข้างหน้าวันที่ 8 (ยังอยู่ที่ป่าไผ่ ห่างจากโป่งน้ำร้อน 1 ชั่วโมง) มุ่งเหนือเยื้องตะวันตก 15 ดีกรี กะถึงตะเคียนทองราว 16.30 นออกเดินทางได้ชั่วโมงเดียวก็ปะทะกับกระทิงลำบากที่สามกะเหรี่ยงยิงไว้ ได้ทราบข่าวจากอูถะและพะโต้ลูกบ้านตะเคียนทองว่ามีช้างงาดำมาถล่มหมู่บ้าน เจ้าสะเอิงเคราะห์ร้ายถูกกระทิงเหยียบไส้ไหลระหว่างตามกระทิงเบลและคริสช่วยเย็บแผลให้เจ้าสะเอิง และวันนี้เองที่รพินทร์เรียกเบลว่า "หมอ" นายจ้างตกลงพักการเดินทางหนึ่งวันเพื่อดูแลคนเจ็บ และตั้งแคมป์ในป่าไผ่นั่นเอง
นายจ้างฝรั่งไอ้ลิ้มรสอาหารป่าเป็นครั้งแรก เป็นข้าวสวยกับสันกระทิงย่าง คืนนี้เชิดวุธพาเบลล่มปากอ่าวเสียหายหลายพันล้าน (จอมพราน เล่ม 4 หน้า 1198-1199) คืนนี้ที่รพินทร์หมดท่า เป็นมาลาเรียครั้งที่สองของภาคนี้ (จอมพราน เล่ม 4 หน้า 1199)และก็เป็นครั้งแรกที่ที่แงซายมาคุยกับรพินทร์(จอมพราน เล่ม 4 หน้า 1202)ขณะนี้เวลา03.46 น. ดารินตื่นจากฝันร้ายเห็นรพินทร์นอนจับไข้สั่น พูดคุยกับเชษฐาที่เพิ่งกลับจากงานราตรีสโมสรกับอนุชา เบลต้องมนต์สกดของมอนสเตอร์ สแตนลีย์เป็นคนยั้งไว้ทัน แล้วคณะนายจ้างก็เห็นตัวและลักษณะของมอนสเตอร์หลังไล่โขลงช้างที่ล้อมไปแล้วก็พบว่า ลูกหาบสองคน ไอ้วงษ์กับไอ้ม้วน เป็นศพ นับเป็นสองศพในภาคนี้
คริสฝันเห็นดารินก่อนตื่นมาพบมอนสเตอร์
   
รพินทร์ตื่นมาเวลา06.07 น.(
ไอ้งาดำเล่ม 1 หน้า 1308)พร้อมกับรับทราบเรื่องร้ายเมื่อคืน เช้าวานนี้ขุดหลุมฝังเจ้าทะเย เช้านี้ก็ขุดหลุมฝังลูกหาบตัวเอง รพินทร์รับทราบว่าเชิดวุธแขวนหลวงพ่อทวด วัดช้างไห้ รับจากมืออาจารย์ทิมเอง และรพินทร์ก็บอกว่า เคยบวชเรียนที่วัดช้างไห้ออกเดินทางต่อ คาดว่าจะถึงตะเคียนทองราว บ่าว 2 โมง พ้นป่าไผ่ ผ่านทุ่งหญ้าเจอแรดสองนอสองตัว สุดท้ายก็ต้องฆ่าหมด (ใช้กระสุน 7 นัด ตัวแรกนัดเดียวของรพินทร์ ตัวที่สองเป็นของเชิดวุธ 2 นัด สแตนลี่ 2 และคี๊ธ 1 นัดสุดท้ายของรพินทร์) รับทราบจากเบื้องบนว่าขณะนี้ออกนอกประเทศไทย เข้าสู่สหภาพพม่า มุ่งไปทางต้นน้ำสาละวิน (ไอ้งาดำ เล่ม 1 หน้า1459) ระหว่างที่เบลพยายามกวดตามรพินทร์นั้น ไอ้หลามลายเหลืองสลับดำเจ้าชู้ตัวหนึ่งก็รัดเบลเข้าให้ (ทำไมงูใหญ่ถึงต้องรัดสาวให้พระเอกช่วยอยู่เรื่อยก็หม่ายรุ..ทั้งดาริน คริส เบล รวมทั้งมาเรียด้วย) แล้วก็ถึงป่าหิน (เวลาเที่ยง งาดำเล่ม 1 หน้า 1503) อันเป็นจุดเกิดเหตุช้างงาดำงัดหินใส่ขบวนนายจ้างและปรากฏตัวให้เห็นชัดๆเป็นครั้งแรก (ขบวนลูกหาบแยกทางอ้อมจากจุดนี้) แล้วก็พบแอ่งน้ำที่ถูกวางยา ผ่านต่อหลุม รังตังช้าง เจอมอนสเตอร์อีก 2 ตัว ตัวนึงโดนรพินทร์ยิงขาพับ อีกตัวนั่งพักเฉยหลังผ่านป่าหินเข้าเขตตะเคียนทอง คริสก็โดนผึ้งต่อย เดือดร้อนรพินทร์ต้องบ่งออกอีก (อีกแล้วววว.... คราวก่อนนางเอกเป็นดาริน) ที่ไหนก็ไม่ต่อย ดันไปต่อยเอาตรงห่างหัวนมนิ้วเดียว !!
ย้อนเหตุการณ์ขณะนี้เวลา 16.30 น.ที่กรุงเทพ ดารินรอโทรศัพท์จากคุณอำพลตั้งแต่ 9 โมงเช้าอย่างกระสับกระส่าย หลังจากนั้นไม่นานคุณอำพลก็โทรมา รับปากว่าจะมาทันทีที่วางสาย คาดว่ามาถึงไม่เกินเที่ยงคืน
ไชยยันต์รับทราบเรื่องรพินทร์หายไปในป่า และรับปากจะมาหา 3 ราชนุกูลที่บ้านตอน 3 ทุ่ม
ฝ่ายพวกรพินทร์ พักรอลูกหาบและรับประทานอาหารเที่ยงตอนบ่าย 3 ขณะนั้นอยู่ห่างจากตะเคียนทองราว 7 - 8 ไมล์ (หน้า 1658) เชิดวุธพูดเปิดใจกับพวกฝรั่งเกี่ยวกับการหักหลังเมื่องานเสร็จ ถึงหมู่บ้านตะเคียนทองทีร้างตอนเย็นมากแล้ว ผ่านเลยไปพักที่ผาถ้ำ ตอนอาบน้ำ ลิงจันแอบขโมยกางเกงในคริสกับเบล(สีชมพูกับสีดำ)มาให้ลิงบุญคำระหว่างอาบน้ำ เกิดกับเส่ยถูกผีสิงตอนไปขุดมันเสือค่ำนี้ที่ตะเคียนทองวิทยุไม่สามารถติดต่อด้วยเสียงพูดได้ จนรพินทร์อาสาใช้สัญญาณมอร์สติดต่อให้ ค่ำนี้รพินทร์เล่าเรื่องเหล็กไหลให้เชิดวุธฟัง ช่วงค่ำหมอเบลชวนเป็นเพื่อนไปเยี่ยมเจ้าสะเอิงที่หน้าผา และแล้วรพินทร์ก็โดนเบลเขมือบตรงหน้าผานั่นเอง (คราวนี้ละลายในปากไม่ละลายในมือ.....(ฮา).... (เบลบอกเล็กดี แต่รสโต .....อีกฮา)) (ไอ้งาดำ เล่ม 2 หน้า 1804-1816)
เวลา 20.40 น (งาดำเล่ม 2 หน้า 1850)รพินทร์นอนขวางทางนอกเขตกองไฟ ปักมีดลงอาคม พวกมอนสเตอร์อาละวาด เจ้ากรรม....นาฬิกาก็ไม่เดิน ปืนก็ยิงไม่ออก รพินทร์กำลังจะเสียท่า
ย้อนมาที่กรุงเทพ เวลา 23.00 น. นายอำพลมาถึง (ไอ้งาดำ เล่ม 2 หน้า 1857-1859)หลังจากอ่านจดหมาย ดารินร้องเสียงดังว่า รพินทร์ !...แล้วก็ช็อคหมดสติไป
เสียงร้องของดาริน ได้ยินมาถึงรพินทร์ แล้วรพินทร์ก็รู้สึกตัวอีกครั้ง กำหราบพวกมอนสเตอร์ได้ (ไอ้งาดำ เล่ม 2 หน้า 1862-1863) รพินทร์เรียก สิงขรเทวะนารี ชื่อวราดาชรี (ตอนอยู่หรรษา ชื่อ อรัญญานี)ออกมาถาม ก็รู้ว่าตัวการที่ทำให้ปืนไม่ลั่นคือพระราชเหล็กไหลที่ตัวเองนอนทับเส้นทาง และตัวการที่ทั้งหมดเกิดจากมันตรัย (ไอ้งาดำ เล่ม 2 หน้า 1866-1867)
(1867)แล้วรพินทร์ก็ถูกล่อไปตกเหว
ฝ่ายกรุงเทพ ตกลงกันว่าจะออกตาม โดยวางแผนว่า วันที่ 14 ก.ค เป็นวันเตรียมของ วันที่ 15 ก.ค.ถึงสถานีกักสัตว์คุณอำพล โดยให้คุณอำพลกลับไปตอนนี้เลย แล้วไปเตรียมลูกหาบจากหนองน้ำแห้ง 10 คนพร้อมปืนลูกซองคนละกระบอก กระสุนกระบอกละ 50 นัด และปืน M74 พร้อมกระสุน 30 นัด (ไอ้งาดำ เล่ม 2 หน้า 1881-1957)
คืนนั้นที่แค้มป์ผาตะเคียนทอง ไม่มีรพินทร์อยู่ มอนสเตอร์พิการ3ตัวนั้นปีนหน้าผาขึ้นมาอาละวาด พร้อมเกิดสงครามกับช้างที่มาล้อม
วันที่ 10 (วันนี้ฝ่ายรพินทร์ยังอยู่ที่ผาตะเคียนทอง ฝ่ายดารินออกจากกรุงเทพถึงหนองน้ำแห้ง) 07.00 น. ก็พบรพินทร์ตกเหว ช่วยกันใส่แปลหามกลับมาที่พัก (ไอ้งาดำ เล่ม 3 หน้า 2058) 09.10 น. รพินทร์รู้สึกตัวหลังจากได้ยาพื้นบ้าน (หนุมานประสานกายหรือสังกรณี) จากบุญคำและได้แคลเซี่ยมฉีดเข้าเส้นจากหมอเบล พร้อมกับรับทราบเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืน (ไอ้งาดำ เล่ม 3 หน้า 2094) รพินทร์สั่งงานบุญคำ ให้เกณฑ์พวกตะเคียนทองไปเก็บข้าวของที่เหลือและเผาศพที่หมู่บ้านร้าง แล้วรพินทร์ก็หลับไปด้วยยาของเบลอีกครั้ง16.25 น. รพินทร์รู้สึกตัวอีกครั้ง คราวนี้ลุกมาแสดงอภินิหาริย์ให้พวกฝรั่งดู โดยให้เจ้าคี๊ธเชือดแขนตนเองโชว์หนังเหนียวและแสดงกลยิงกระสุนไม่ลั่นให้นายจ้างฝรั่งตลึง
ค่ำเดียวกันนี้คณะเชษฐามาถึงหนองน้ำแห้ง (ไอ้งาดำเล่ม 3 หน้า 2192) ออกจากกรุงเทพตอนสายจัด (ไอ้งาดำเล่ม3 หน้า 2194) ถึงสถานนีกักสัตว์ตอน 4 โมงเย็นแล้วกลางดึกนั่นเอง หนานอินก็ปากฏตัว อาวุธที่ผู้ชายฝ่ายเชษฐาใช้คือ .458 วินเชสเตอร์ แม็ก ทั้งสามกระบอก แล้วก็มี M16 พับฐานคอมมานโด 4 กระบอก เครื่องยิง 40 มม. M79 อีก 2 กระบอก วัตถุระเบิดและเชื้อประทุ ส่วนลูกหาบ 10 คน ใช้ลูกซอง 5 นัดทุกคน ดาริน .300 พร้อมกระสุน 5 กล่อง 100 นัด และวิทยุแบบมือถือขนาดกระทัดรัด 5 วัตต์ จำนวน 5 เครื่อง กลางดึกเกือบเที่ยงคืน บุญคำยิงผีดิบ ( 4 ทุ่ม คี๊ธเบาตัวไปกับเบล และกลางดึก อีกรอบกับเชิดวุธ.....คืนนี้สองเรื่องควบ...........(ฮา))
วันที่ 11 (วันแรกที่ฝ่ายดารินออกจากหนองน้ำแห้งมุ่งซับบอน รพินทร์ออกจากตะเคียนทองมุ่งห้วยเสือร้อง) คริสตื่น 06.10 น. เช้านี้ที่รพินทร์เล่าเรื่องนิทรานครให้ฝ่ายนายจ้างฟังแล้วก็ออกเดินทางไปสู่ความตายอีกครั้งทางตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านภูเขาหลังเต่าก็เข้าเขตหุบหมาหอน
ที่หนองน้ำแห้ง เช้านี้ก่อนออกเดินทาง คะหยิ่นก็มาสมทบจากการบอกของแงซาย (หนานอินใช้ .375) ก่อนออกเดินทางดารินฝากรูปโป๊สการ์ดคู่ของตัวเองกับรพินทร์ประกบกัน ให้นายอำพลเก็บไว้ ถ้า 10 ปีไม่กลับมาก็ให้เอาไปฝัง (หน้า2393)ออกเดินทางมุ่งซับบอน ได้รับทราบว่า ตอนกลับกรุงเทพ รพินทร์ไปหาดารินครั้งหนึ่งแต่ไม่เจอเพราะคนสกุลนี้ไปเที่ยวรอบโลกซะแล้ว (หน้า2407) พบที่พักกินอาหารเที่ยงของคณะรพินทร์ตอนเกือบบ่าย 2 โมง (หน้า2411) 13.30 น. คณะของรพินทร์ก็ถึงด้านใต้ของหุบหมาหอนณ. ที่นี้ วิทยุเครื่องใหญ่ก็ใช้ได้อีกครั้ง (ไอ้งาดำเล่ม 4 หน้า 2426) ระหว่างพัก รพินทร์ก็ตบคริสจนเลือดกลบปาก รพินทร์ขอความเห็นนายจ้างว่าจะมุดถ้ำหรือจะอ้อมแต่ปลอดภัยกว่า นายจ้างเลือกทางอ้อม แล้วก็มาถึงผาผีร้อง ก็ต้องหยุดขบวนเพราะรพินทร์เหลือบไปเห็นมันตรัยแอบซุ่มอยู่ แบ่งพวกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายล่อกับฝ่ายชาร์ต ผาถล่มเวลา 18.20 น. (ไอ้งาดำ เล่ม 4 หน้า 2552) สามทุ่มก็ถึงเนินสักดำ ตั้งแค้มป์พัก
ในเวลาที่ใกล้เคียงกัน ช่วงใกล้ค่ำก่อนถึงซับบอน คณะของเชษฐาถูกช้างงัดก้อนหินกลิ้งมาตามทางด่านที่ปีนขึ้นไป แล้วก็ได้พระเอกด้วนมาช่วยสกัดช้างเกเรโดยสู้ 2 ต่อ 1 จนเจ้าด้วนถูกงาแทงที่สีข้าง กลางดึก เจ้าด้วนพาดารินขี่คอไปยังที่พักแรกของรพินทร์ ซึ่งอยู่เหนือหมู่บ้านซับบอน   
ข้างฝ่ายเชิดวุธ รู้สึกตัวเวลา 19.12 น. เพราะคริสปลุก และพบว่านาฬกาข้อมือของเชิดวุธหลุดหายไป (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2781)หลังจากหาทางออกอยู่พักใหญ่ก็หมดแรง นอนพักอยู่ตรงแอ่งน้ำขังซึ่งอยู่ด้านหลังหินผีหัวขาด จนเที่ยงคืนก็มีงูใหญ่เลื้อยผ่านตัวคนทั้งสอง (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2799 2823) แล้วกฏของชีววิทยาก็ผ่านไปได้ด้วยดีตามความประสงค์ของเจ้าถ้ำจอมทะลึ่ง (เมถุนสังเวย) (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2837, 2856)(ท่านผู้อ่านต้องการให้นับจำนวนครั้งของแผ่นดินโยกไม๊........ตอบด้วยคร๊าบบบ) วันที่ 12 (วันนี้ฝ่ายรพินทร์ยังอยู่ที่ห้วยเสือร้อง ฝ่ายตามออกจากซับบอนพักที่โป่งน้ำร้อน) (วันที่ 16 กรกฏาคม ) 09.25 น. ฝ่ายนายจ้างตื่นมา ได้รับทราบเรื่องราวจากจดหมายน้อยที่รพินทร์ฝากเกิดไว้ (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2730) แล้วขบวนก็เคลื่อนไปยังห้วเสือร้อง ซึ่งใช้เวลาเดินทางราวสองชั่วโมงครึ่ง (จิตรางคนางค์เล่ม 1 หน้า 2744)ฝ่ายรพินทร์หลังจากคลำทางมาพบปากถ้ำที่บุญคำมุดเข้ามาตอนผาถล่มก็นอนพัก แล้วตื่นอีกครั้งเวลา 10.10 น.(จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2745)พูดถึงไอศครีมโลลิป๊อบ (จิตรางคนางค์เล่ม 1 หน้า 2785) 05.35 น. คริสตื่นเพราะได้ยินเสียงเจ๊กโก้(สำนวนบุญคำ)ไล่ล่ า า า า า า า จางๆ (จิตรางคนางค์เล่ม 1 หน้า 2857) หลังจากปีนป่ายขึ้นซอกหลืบ ทั้งสองก็ออกจากใต้พิภพ ตรงรอยหินแยกที่เกิดจากผาถล่มโดยการชี้ทางของผีหัวขาด (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2875-2899)หลังกินอาหารประทังชีวิต ทั้งคู่ก็หลับผลอยไปใต้ต้นสักใหญ่ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนรพินทร์ยิงเสือลายพลาดกลอนที่กำลังตะครุบทั้งคู่ (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2906)แล้วทั้งสองฝ่ายก็เฉลยเรื่องราวของฝ่ายตนในช่วงที่ไปเฝ้าคริสอาบน้ำ รพินทร์เอากุงเกงในของคริสที่เก็บได้ในถ้ำมาคืน (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2964) แล้วทั้ง 5 คนก็เลาะสันเขาขอบแอ่งหุบหมาหอนมุ่งห้วยเสือร้อง (จิตรางคนางค์ เล่ม 1 หน้า 2952) ที่ห้วยเสือร้อง วิทยุเครื่องใหญ่ใช้การได้ดี
พรานชดบอกว่าจากซับบอนไปห้วยเสือร้องใช้เวลา 6 วัน (จิตรางคนางค์เล่ม 2 หน้า 3011) เส้นทางจากซับบอน ไปตามด่านช้าง ผ่านป่าไผ่ ทุ่งหญ้า ป่าแดง จากป่าแดงใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ก็ถึงผางูเห่า จากผางูเห่าเดินตามเชิงเขา 6 - 7 ชั่วโมง ก็จะถึงโป่งน้ำร้อนที่ทุ่งหญ้าตอนออกจากซับบอน พบควายป่า และพบที่พักกินอาหารเที่ยงของฝ่ายรพินทร์ รวมทั้งรอยสุมแฝกให้เกิดควันเพื่อเป็นสัญญาณส่งปืนไรเฟิลและพิซซ่าถึงผางูเห่าช่วงเที่ยงพอดี (จิตรางคนางค์เล่ม 2 หน้า 3068) นายชดกับหนานอินขึ้นไปสำรวจบนผา (ใช้เวลาทั้งหมด ไม่เกิน 50 นาที)พบบราเซียขาดของคริส (จิตรางคนางค์ เล่ม 2 หน้า 3075)ดารินเป็นลมครั้งแรก ตอนเลยป่าแดง(จิตรางคนางค์ เล่ม 2 หน้า 3087)ฝ่ายตามตกลงว่าจะไม่ปีนหน้าผาแบบรพินทร์ แต่จะเดินอ้อมสันเขา (เดินทางขวาของสันเขา) เป็นเวลา 3 ชั่วโมงก็ถึงปากถ้ำ เดินในถ้ำมืดอยู่ 2 ชั่วโมง ก็โผล่ปากถ้ำตรงตีนเขาเวลา 16.00 น. (จิตรางคนางค์เล่ม 2 หน้า 3113) พักที่โป่งน้ำร้อน ดารินเอาหลวงพ่อทวดแขวนคอเจ้าด้วน กลางดึก ดารินตื่นมาพบว่าทุกคนหลับไหลไม่รู้สึกตัวเหมือนโดนสะกด แล้วหล่อนก็เผชิญหน้ากับมันตรัยที่ยืนคุมหนานอินอยู่ แล้วหล่อนก็ได้รับทราบอดึตชาติของหล่อนจากมันตรัย ว่าหล่อนคือจิตรางคนางค์และรพินทร์คือ อัคนีรุทร์ มันตรัยต้องควักลูกกะตาทำต้มยำให้พ่อจิครางคนางค์กินเพื่อรักษาชีวิต หลังจากนั้นกองทัพช้างก็บุก รพินทร์นำ 4 คนมาส่งที่ห้วยเสือร้องช่วงเย็นวันนั้นแล้วเขาก็หลับไปที่ห้วยเสือร้อง วิทยุใหญ่ติดต่อหอบังคับการได้ แต่หาพิกัดไม่เจอ
ช้างบุกแค้มป์ ไชยยันต์ยิงพลุห้าหมื่นแรงเทียน พร้อมยิง MK2 (จบจิตรางคนางค์เล่ม 2 ตรงช้างบุกแค้มป์ ไชยยันต์ยิงพลุ 5 หมื่นแรงเทียนและระเบิด MK2)
ก่อนออกเดินทาง เชิดวุธกับเจ้าคี๊ธฉะกันด้วยเรื่องที่เชิดวุธเตะคริส ช่วงสายๆ (จิตรางคนางค์ เล่ม 3 หน้า 3467) ออกจากห้วยเสือร้องมุ่งเขานกอินทรีที่เห็นอยู่ลิบๆทางตะวันออกเฉียงเหนือ เที่ยงตรงอยู่กลางทุ่งแฝกที่แล้งจัด ฝูงมหิงสานับร้อยวิ่งเตลิดมา รพินทร์จึงสั่งเผาหญ้าเป็นแนวรั้วให้ฝูงมหิงสาเบนไปอีกทาง หลังจากทุกคนออกจากกองไฟได้ ก็คิดว่ารพินทร์ถูกไฟครอกตาย (จิตรางคนางค์ เล่ม 3 หน้า 3500) ฝ่ายตาม เช้านี้มีรายการหวาดเสียวจากงูเห่าขึ้นไปนอนบนผ้าห่ม ดารินซิวด้วย .300 เรียบร้อย จากโป่งน้ำร้อน เข้าทุ่งหญ้า ฝ่าป่าไผ่ มุ่ง 15 องศาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ สู่ตะเคียนทอง ระยะทางเดิน 4 - 5 ชั่วโมง (จิตรางคนางค์เล่ม 3 หน้า 3531) ใกล้เที่ยง พ้นป่าหญ้าเข้าป่าไผ่ เจอฝูงแร้งนับพัน และที่นี่ นายชดใช้ M79 เป็นครั้งแรก ที่นี่คณะติดตามได้พบหลักฐานช้างบุก คนเจ็บให้น้ำเกลือ และคนตายที่ถูกฝัง ออกจากป่าไผ่เกือบบ่าย 2 (จิตรางคนางค์ เล่ม 3 หน้า 3607) ดารินเป็นลมครั้งที่ 2 ช่วงนี้ (จิตรางคนางค์ เล่ม 3 หน้า 3618) คริสเกิดบ้า โดนเบลต่อยสลบแล้วฉีดยาระงับประสาท(จิตรางคนางค์เล่ม 3 หน้า 3623) บ่ายโมงเศษที่ทุ่งแฝก รพินทร์ยังไม่ตาย บ่าย 14.12 น คณะเดนตายก็เคลื่อนพลไปหารพินทร์ (หน้า3641) และที่นี่ รพินทร์ให้หลวงพ่อแร่บางไผ่กับเชิดวุธ (จิตรางคนางค์เล่ม 3 หน้า 3649) กำลังจะปีนเขาอินทรี (จบจิตรางคนางค์เล่ม 3 ตอนนี้ ...โอเค มู๊ฟ)
ที่ตรงนี้ที่ดารินทำกระดึงไม้ไผ่ผูกคอเจ้าด้วน 45 นาทีก่อนถึงตะเคียนทอง สัญญาณวิทยุมือถือก็อับคลื่น แต่นาฬิกาและเข็มทิศยังใช้ได้ บ่ายจัด คณะติดตามก็ถึงตะเคียนทอง พบว่าเป็นหมู่บ้านร้าง จึงขึ้นไปพักในถ้ำที่รพินทร์นอนป่วย คืนนั้นฤาษีโกฑัญญะได้เปิดโลกในอดีตที่เกิดขึ้นกับรพินทร์ที่ผาตะเคียนทองให้ดารินได้ยล โดยให้วราดาชรี เป็นไก๊ด์พาชม ดารินเข้าสมาธิอยู่ 55 นาที 34 วินาที (หน้า 3875)วันที่ 14 (วันนี้ฝ่ายรพินทร์ปีนผานกอินทรีต่อ ฝ่ายตามออกจากตะเคียนทอง มุ่งห้วยเสือร้อง) (วันที่ 18 กรกฏาคม ) 09.00 น. อาบน้ำที่ลำธาร ก็มุ่งห้วยเสือร้อง (ระหว่างอาบน้ำผีดิบมาแอบดู โดนดารินยิง) ตะวันรุ่งที่ผาใต้ปีกนกอินทรี การปีนเขามหาโหดก็เริ่มขึ้นจนเวลาเที่ยงเศษ ก็พบว่าไต่ขึ้นนรกยอดภูเขาไฟ(3975)    
14.00 น. เชือกที่รพินทร์ใช้ไต่ขึ้นมาขาดผึง เล่นเอาใจหายใจคว่ำ (เกือบตายรายวันอีกครั้ง) คริสไต่ลงไปช่วยอีกครั้ง (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4035) ข้างบนที่บ่อโคลนเดือด (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4046) บ่ายแก่ๆฝ่ายติดตามก็มาถึงผาผีร้อง (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4071)เกิดพายุลมงวงช้าง เข้าใจว่าน่าจะเป็นอิทธิฤทธิ์ของมันตรัย แต่หนานอินก็แก้ตก โดยใช้ปืนลงอาคมยิงขึ้นไป (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4084-4091)ไชยยันต์โดนหิน มีบาดแผลที่ขมับ เย็บ 4 เข็ม (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4099) 17.05 น. ขณะที่กำลังจะไต่ขึ้นเนินสักดำก็เจอพวกผีดิบรอต้อนรับอยู่บนนั้น ดารินต้องร่ายคาถาชินบัญชร (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4128-4135) คืนนี้ ฝ่ายติดตามพักที่เนินสักดำเป็นที่น่าแปลก เมื่อขึ้นมาที่สูง การติดต่อกับหอบังคับการกลับแย่ลง ฝ่ายข้างบนไม่สามารถหาพิกัดได้ แต่วิทยุมือถือกลับใช้ได้ชัดเจน รพินทร์จุดธูป 17 ดอก ภาวนา 17 คาบ (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4186)
แล้วตัวสางห่าก็ปรากฏ แล้วรพินทร์ก็สลบไป (นาคเทวี เล่ม 1 หน้า 4211)เทียบกับฉบับหรรษา จบภาคจอมพรานของหรรษาที่ลงในเดลินิวส์ตรงนี้ ตรงกับฉบับวันจันทร์ที่ 26 เมษายน 2525 แล้วมาต่อภาคมงกุฏไพรหรือภาค 3 ในจักรวาลปืน ฉบับปฐมฤกษ์ วันที่1 มิถุนายน 2525 (และ ตรงกับนาคเทวี เล่มหนึ่ง จบบทที่115 หน้า 4211 ของสำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม)
ใกล้รุ่ง ดารินเผชิญหน้ากับมันตรัย พร้อมเสนอข้อแลกเปลี่ยนโดยยอมไปกับมันตรัย เพียงให้มันละเว้นรพินทร์เสีย (จบนาคเทวีเล่ม1 ตอนดารินก้าวออกจากปางพักที่เนินสักดำ)
ก่อนที่ดารินจะก้าวตามมันตรัยไป อนุชาก็ยิงผีดิบ พร้อมกับ M79 ก็ทำงานอีกครั้งด้วยฝีมือไชยยันต์(ครั้งที่ 2 ลูกที่ 3 - 4 ) เมื่อฟ้าสาง ก็ออกเดินทางสู่ห้วยเสือร้อง โดยไม่ทับรอยรพินทร์ เช้านี้ที่บ่อโคลนเดือด วิทยุเครื่องใหญ่ใบ้สนิท เส้นทางเดินวันนี้คือ ไต่เลียบลงจากยอดปีกของภูเขานกอินทรี แล้วหาทางลงโดยบ่ายหน้าขึ้นเหนือ เฉียงตะวันตก 25 ดีกรี (นาคเทวี 2 หน้า 4369) เคลื่อนขบวนไปตามรอยเลื้อยของสางห่าเป็นเวลา 3 ชั่วโมง ตะวันใกล้เที่ยง (4399) ก็ต้องแยกทางลงเนินสู่ป่าสน เพราะปริมาณรังสีเกิน 100นาคเทวีเปิดทาง ชี้ไปทางตะวันตก จะพบสระใหญ่ เป็นทางเดินลงเขาโดยตลอด ได้กวางหนุ่มเป็นเสบียง จากการยิงของเส่ย (4454) พักตรงสระโบกขณี แล้วรพินทร์ก็จับไข้สั่นอีกครั้ง (นับเป็นครั้งที่ 3 ของภาคนี้) แต่คราวนี้ หลังหายสั่น ก็มีโรคเส้นเลือดเลี้ยงสมองตีบแทรกมาอีก จนต้องจีบนาคเทวีให้ช่วย (นี่ก็เกือบตายรายวันอีก...สามวันมานี้เกือบตายบ่อยจัง) 11.05 น. ใกล้ถึงห้วยเสือร้อง (ระยะห่าง 45 - 60 นาที คาดว่าจะถึงห้วยเสือร้องราวเที่ยง (4503)) แล้วดารินก็เป็นลมอีกครั้ง นับเป็นครั้งที่ 3 (4505)คณะติดตาม พักที่ห้วยเสือร้องหนึ่งคืน ฝ่ายพระเอก รพินทร์เกิดเป็นโรคหลอดเลือดตีบต้องให้น้ำเกลือ คริสอยู่โยงเฝ้ารพินทร์ทั้งคืน รพินทร์ก็กอดคริสโดยไม่รู้สึกตัว คิดว่าเป็นดาริน สแตนลีขอคริสแต่งงาน (จบนาคเทวี เล่ม 2 ที่นี่ ตอนขอเวลานอก สแตนลี่ย์ขอคริสแต่งงาน)
ใกล้สว่าง 04.30 รพินทร์นอนป่วยคุยกับนาคเทวี พอตื่นก็โดนเบลซักประวัติ เช้าวันรุ่งขึ้นที่ห้วยเสือร้อง ก่อนออกเดินทางดารินแวะไปเยี่ยมหลุมฝังศพเนวิน (นาคเทวี 3 หน้า 4723)ฤกษ์เดินทาง 08.15 น. ดารินตัดผมสั้นอีกครั้ง แล้วอนุชาก็ประกาศลา บอกขากลับจะผ่านมาทางห้วยเสือร้องอีกครั้ง (4736) ช่วงเที่ยงก็มาถึงเชิงเขานกอินทรีที่รพินทร์พาพวกฝรั่งไต่หน้าผา พบรอยไฟไหม้ทุ่งเป็นบริเวณกว้าง (นาคเทวี 3 หน้า 4757) หนานอินคาดว่ารพินทร์คงนำพวกฝรั่งปีนเขา แต่คณะนี้จะเดินเลียบเชิงเขาแล้วมุดถ้ำ 2 - 3 ช่วงก็จะโผล่ตรงน้ำตกด้านหลังเขานี้ (4771) 14.00 น. (4772) เคลื่อนขบวนไปทางซ้าย(ตะวันตก)เพื่อมุดถ้ำนาคราช แต่แล้วก็พบว่าไปไม่ได้ เพราะสางห่าทิ้งความร้อนและรอยไหม้ไว้รพินทร์ตื่นมาตอนบ่ายโมง (นาคเทวี เล่ม3 หน้า 4817) แล้วก็พบว่าคริสถูกแมงมุม 6 ขากัดสลบไสลไปตอน 14.20 น. (ที่ท้องแขนด้านซ้าย) (นาคเทวี 3 หน้า 4834) เกิดเล่าว่า กลางดึก เบลกับนายคี๊ธเล่นจ้ำจี้มะเขือเปาะ ณ. ตำแหน่งนี้ วันนี้ติดต่อสถานีใหญ่ได้(ด้วยความพยายามของคริส)ด้วยสัญญาณมอร์ส(จากการเสนอแนะของสแตนลีย์) แต่หาพิกัดไม่เจอ (นาคเทวี 3 หน้า 4888) สแตนลีย์ยืนยันกับรพินทร์ว่า ถ้าภายในหนึ่งเดือนยังไม่ได้เค้าเงื่อนก็จะเดินทางกลับ คริสเล่าเรื่องความฝันถึงดารินให้รพินทร์ฟัง (นาคเทวี 3 หน้า 4902) ฝ่ายติดตาม บ่ายจนใกล้ค่ำ ทั้งคณะเดินอ้อมเลาะลัดไปตามไหล่เขาสลับกับป่าหิน ตามเจ้าด้วนไป ช่วงใกล้ค่ำผ่านดงเสือดาวภูเขา วายร้ายแห่งขุนเขา และดารินแสดงอภินิหาริย์ให้นายชดดู (นาคเทวี 3 หน้า 4976)ใกล้ค่ำก็ถึงน้ำตกใหญ่ น้ำตกเดียวกับที่หนานอินว่าจะพามาหลังออกจากถ้ำนาคราช (นาคเทวี 3 หน้า 4983) ระหว่างอาบน้ำ ดารินถูกมันตรัยสะกดเพราะถอดพระเครื่องออกจากคอ แต่ก็ตามตัวกลับมาได้(จบนาคเทวีเล่ม3 ตรงนี้ ตรงน้ำตก)
01.55 น. (หน้า 5069-5088) เขื่อนทำนบแตก น้ำตกถล่มพัดดารินพร้อมห่อเวชภัณฑ์หายไปกับสายน้ำ ตี 3 กว่า น้ำที่ทะลักลงมาก็ซาลงเป็นปกติ (หน้า5090) อนุชากับหนานอินลงไปสำรวจ ก็พบห่อเวชภัณฑ์ติดอยู่คาคบเถาวัลย์ แต่ไม่พบดารินขณะเดียวกัน คางคกหรือกบยักษ์ก็ปรากฏตัวทุกคนได้เผชิญกับมันตรัยพร้อมกับได้รับทราบว่า จิตรางคนางค์คือดาริน เคยเป็นพี่สาวพันธุมวดีวันที่ 17 (ดารินนอนเดียวดายดูฟ้า เชษฐาช่วยเจ้าด้วนแล้วพักที่ต้นสยา รพินทร์ถึงนิทรานคร พักที่โคนต้นไทร) (วันที่ 21 กรกฏาคม ) แล้วแสงแห่งทิวากาลก็สาดส่องไปถึงน้ำตกนั้น ระหว่างที่รอพวกลูกหาบ เชษฐาเล่าว่าเมื่อคืนนี้ฝันเห็นนาคเทวี และเธอประทานนาคบาศมาให้ (นาคเทวี 4 หน้า 5210-5215)ฝ่ายรพินทร์ บ่ายหน้าทางตะวันตกเฉียงเหนืออ้อมทะเลสาบใหญ่ ไต่ลงสู่ดงทึบ แล้วเบลก็โดนตบๆๆๆๆ เพราะไปดูหมิ่นรพินทร์ว่า งั่งเป็นควาย หนามใหญ่กำลังจะตำก้นเบล แล้วไลล่าก็มาช่วยทั้งคู่ไว้ทัน (นาคเทวี 4 หน้า 5238)คริสเล่าว่าตัวเองก็เคยถูกเบลข่มขืน หลายครั้งแล้วด้วย (นาคเทวีเล่ม 4 หน้า 5251) 11.33 น. (หน้า 5266) ดารินรู้สึกตัว ตื่นมาพบว่าตัวเองติดอยู่บนคาคบเถาวัลย์สูงขึ้นมาราว 5 - 6 เมตร แล้วดารินก็ยิงสางนางเซอะ เสือโคร่งแก่กาลอวสาน แงซายปรากฏตัวพาไปหาแอ่งน้ำซับ ปรากฏตัวครอบครัวกวางพ่อแม่ลูกลองใจดารินหลวงพ่อโตก็ปรากฏกาย นำดารินไปป่ากล้วย คืนนี้ดารินพักที่เนินแห่งหนึ่งริมลำห้วย กลางดึก ดารินได้เสวนาเจรจาต๊ะอวยกับมันตรัย เรื่องราวแต่ปางบรรพ์ก็ถะถั่งพรั่งพรูจากปากมันตรัยให้ดารินรับรู้จบตอนเล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างอัคนีรุทร์กับบิดาจิตรางคนางค์    
รุ่งเช้า
ฝ่ายเชษฐาบ่ายหน้าลงสู่ป่าเบื้องล่างตามรอยกระแสน้ำขึ้นชั่วโมงที่ 3 และบ่ายลงเต็มที (แต่ปางบรรพ์ เล่ม 1 หน้า 5395) นั่งพักที่โขดหิน ขณะนั้นอีก 2 ชั่วโมงจะค่ำ (แต่ปางบรรพ์ เล่ม 1 หน้า 5400) เชษฐาจะไปเบา ก็เจองูเห่าดำและงูเห่าน้ำตาล ต่อสู้กลืนกินหางกันเองต่อหน้า แล้วก็ได้นาคบาศมาเดินทางต่อลงมา ก็เจอเจ้าด้วนติดหล่มโคน แล้วเชษฐาก็ใช้หลักกลศาสตร์ ล้มต้นสยาฉุดเจ้าด้วนขึ้นมา แล้วคณะเชษฐาก็พักที่โคนต้นสยา(เทียบ3 ฝ่าย บ่ายถึงค่ำนี้ ดารินเจอครอบครัวกวาง กินกล้วย ส่วนคณะเชษฐาลงมาถึงที่ราบ ได้นาคบาศ ช่วยเจ้าด้วน ฝ่ายรพินทร์อยู่ทุ่งมาเรียล้ม) สายวันเดียวกันรพินทร์นำคณะนายจ้างบ่ายหน้าเข้าดงดิบ ไต่เขาลงมาเป็นระยะ (หน้า 5456)พักเที่ยงกลางดงป่าไม้ดึกดำบรรพ์ บ่ายเศษเดินต่อตกบ่ายผ่านทุ่งอันแห้งแล้ง ลักษณะเดียวกับทุ่งมาเรียล้มท่ามกลางทุ่งแร้งร้อง คี๊ธหมดความอดทน ยก .458 ยิงรพินทร์ แต่ถูกคริสปัดไว้ (แต่ปางบรรพ์ 1 หน้า 5460) เบลถูกมหิงสาขวิดหวิดนมขาด (หน้า 5478)คืนนี้ คณะรพินทร์พักที่โคนต้นไทร ในหุบก่อนถึงเนินสุสานนิทรานคร พบกำแพงเมืองด้วย ขณะนั้นเวลา 16.30 น. (หน้า 5526)ช่วงหัวค่ำ เชิดวุธเกิดบ้าเลือดขึ้นมาจนเกือบฆ่ากันตายเพราะไม่พอใจที่พวกฝรั่งพกอาวุธลับมาโดยไม่บอก (แต่ปางบรรพ์ 1 หน้า 5541)ระหว่างบุญคำอยู่เวรช่วงหัวค่ำ เจ้าอูถะกับพะโต้แสดงบทเกย์กันเพราะไปฉี่รดเจ้าแม่ต้นไทร (แต่ปางบรรพ์ 1 หน้า 5605)ทุ่มครึ่งเจ้าแม่ต้นไทร มาขอแลกเปลี่ยนกับรพินทร์ ให้ช่วยโค่นต้นไทรเมื่องานเสร็จแลกกับการยืดอายุหมอเบลออกไปอีก 10 ปี (แต่ปางบรรพ์ 1 หน้า 5634 -5635)ราวตี 1 เศษ พวกผีดิบมาล้อมปางพัก แต่ก็ล้อมเฉยๆเพราะเข้ามาไม่ได้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน กองทัพหมาป่าก็บุกแค้มป์รพินทร์พาเบลหนีไปตามลำห้วยแห้ง(จบแต่ปางบรรพ์เล่ม 1)
เหตุการณ์สงครามหมาเกิดก่อนดารินจะเผชิญมันตรัยที่ป่าหินที่สิงโตหมอบมีปีกตรงนี้ที่รพินทร์ระลึกอดีตชาติได้ หลังที่มันตรัยเล่าเรื่องอดีตชาติให้ดารินฟัง (หลังมันตรัยไปแล้วดารินยังหลับสนิทต่ออีกหลายชั่วโมง แต่กรณีรพินทร์ตอนระลึกชาติได้ใกล้รุ่งเต็มทีแล้ว) (แต่ปางบรรพ์ 2 หน้า 5744-5830) 5 นาฬิกา บุญคำพาคริสมาดูแลเย็บแผลเบล (แต่ปางบรรพ์ 2 หน้า 5832)วันที่ 18 (รพินทร์พักที่ป่าเถาวัลย์ในนิทรานคร ดารินพักที่พุน้ำซับในป่าใหญ่ เชษฐาพักชั่วคราวตรงที่ดารินพักเที่ยงแล้วออกเดินทางต่อ) (วันที่ 22 กรกฏาคม ) รพินทร์ย้อนกลับไปล้มไทรใหญ่ โดยมีคี๊ธเป็นมือวางระเบิด (แต่ปางบรรพ์ 2 หน้า 5883) 10 โมงเศษคณะรพินทร์ลงไปสำรวจสุสานที่สิงโตหมอบ พบภาพตามผนัง แล้วก็ลงไปสำรวจข้างล่างดารินตื่นมาก็พบช้างงาดำมารอรับ
10.00 น. ก็มาเจอเสือที่ดารินยิงทิ้งไว้ พบรอยพักในดงกล้วย (แต่ปางบรรพ์ 3 หน้า 6045) เจ้าด้วนนำทาง 14.55 น. พบป่าหินที่ดารินพัก พบรอยเท้าช้างอีกตัว (แต่ปางบรรพ์ 3 หน้า 6059) ออกเดินทางต่อ ก็พบว่าดารินนั่งคอช้างไปพร้อมทำเครื่องหมายทิ้งไว้ด้วย ออกตามรอยจนค่ำใกล้เที่ยง ช้างงาดำพาดารินมาแวะพักที่ลำธาร กินมันเผาแล้วเดินทางต่อ (แต่ปางบรรพ์ 3 หน้า 6087) ฝ่ายรพินทร์ก็ไต่ลงไปดูหีบศพของจิตรางคนางค์และมหิทธิเดชะห้องในมหาสุสานไม่มีเหตุร้ายจากมันตรัยอันเนื่องจากการที่มันตรัยให้สัจจะกับดาริน แต่รพินทร์บอกว่าเป็นอำนาจของเจ้าของสุสานที่ไม่ยอมให้มันตรัยแสดงอิทธิฤทธิ์ได้สแตนลีย์บอกใช้เวลาตั้งแต่ลงไปจนขึ้นมาทั้งหมด 2 ชั่วโมงกับ 47 นาที (แต่ปางบรรพ์ 3 หน้า 6198)คณะรพินทร์พักที่ป่าเถาวัลย์ใกล้น้ำพุร้อนที่เกิดใหม่จากการระเบิดดารินพักที่พุน้ำซับกลางป่าใหญ่ ได้รับทราบจากมันตรัยว่ามันตรัยรักษาสัจจะทั้งๆที่มีโอกาสทำร้ายรพินทร์ถึง 2 ครั้งคือที่สิงโตหมอบตอนใกล้รุ่งกับตอนลงไปในมหาสุสาน (แต่ปางบรรพ์ 3 หน้า 6281) ใกล้ค่ำ เชษฐาพบตำแหน่งที่ดารินพักกลางวันกินอาหารอาบน้ำ23.30 น. ออกเดินทางตามต่อโดยมีเจ้าด้วนนำทางวันที่ 19 (วันที่ 23 กรกฏาคม ) คณะรพินทร์ตื่น 06.00 น. แล้วออกเดินทางต่อ(จบแต่ปางบรรพ์เล่ม 3 ตรงนี้)
ใกล้เที่ยงมาถึงสุสานที่ไชยยันต์กับมาเรียเคยติดอยู่จริงๆ (แต่ปางบรรพ์ 4 หน้า 6424) คี๊ธจัดการระเบิดปิดปากทางเข้าออก เสร็จเรียบร้อยเวลา 11.15 น. (หน้า6442)รพินทร์ต้องการย่นระยะทางโดยไม่ผ่านเทือกเขานิลกาญจน์ ไม่ผ่านหลุมอุกาบาตทั้ง 3 แห่ง รวมทั้งทะเลสาบมรณะด้วย โดยจะตรงไปเนินพระจัน การขึ้นมรกตนครก็ไม่ต้องรอเดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำอีกมันตรัยบอกค่ำนี้จะถึงปราสาทจิตรางคนางค์ดารินขี่คอช้างมาถึงน้ำตกยามสาย ซึ่งที่แท้บริเวณนี้เคยเป็นอุทธยานชั้นนอกช้างนำดารินฝ่าน้ำตกเข้าไปยังมหาปราสาทจิตรางคนางค์ แล้วความเป็นดาริน วราฤทธิ์ก็สิ้นไปจิตรางคนางค์จำอดีตได้ เข้าไปในปราสาท ขึ้นไปห้องนอน (แต่ปางบรรพ์ 4 หน้า 6463) ณ. ตรงนี้เองที่มันตรัยเริ่มสะกดดารินให้ถอดพระเครื่อง (แต่ปางบรรพ์ 4 หน้า 6491) นาทีนั้นเอง หลังคาแก้วก็แตกเป็นช่อง พวกพี่ๆเขามาช่วย โยนนาคบาศมาให้ ดารินโยนใส่มันตรัย แล้วอวสานมันตรัยก็มาถึง ไม่มีโอกาสเกิดอีกนับอสงไขยปีนรก (แต่ปางบรรพ์ 4 หน้า 6497) เมื่อทุกคนรีบปีนออกมา หลังคาแก้วก็ถล่มยุบลงมา ขณะนั้นเวลาบ่ายคล้อย (หน้า6512) ใกล้ค่ำ(หน้า6513)แล้วทุกคนก็พักตรงตำแหน่งเชิงเนินนั้นเอง แล้วราตรีนั้นก็ผ่านอย่างราบคาบ ฝ่ายรพินทร์บ่ายนั้นยังเหลือเวลาอีก 3 - 4ชั่วโมงก่อนค่ำ รพินทร์พาคณะเดินทางมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือ (หน้า 6621)หลังเดินได้ 2 ชั่วโมง (หน้า 6622) ก็ถึงช่องผาเขาขาด รพินทร์ก็วางปางพักใกล้แหล่งน้ำซับ แต่เจ้ากรรม แหล่งน้ำนั้นมีว่านผีปอบขึ้นเต็มไปหมดช่วงที่ยังพอมีแสงบุญคำนำรพินทร์ไปพบกอ"ไพลดำ" แต่ก็ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นในค่ำนั้น นอกจากหลายคนรู้สึกตะครั่นตะคอเท่านั้นเอง 03.10 น, ผีปอบกวนคริส ตี 4 เชิดวุธตื่นมาฉี่ เพราะมดกัดหำ ตี 5 ฝนตกหนัก   
วันที่ 20 (รพินทร์พักช่องประตูผา ฝ่ายเชษฐาพักในป่าทึบ) (วันที่ 24 กรกฏาคม ) กลางดึกก่อนรุ่ง แงซายมาเข้าฝันดาริน บอกจะช่วยนำทางให้
ดารินตื่น พวกพี่ๆตื่นมาร่วมวง เล่าเรื่องที่แต่ละฝ่ายประสบสู่กันฟัง แล้วก็นอนกันต่อดารินตื่นสายกว่าเพื่อน วันนี้จึงออกเดินทางสาย 10.45 น. (หน้า6569) ช่วงบ่ายมุ่งหน้าขึ้นตะวันออกเฉียงเหนือตลอด (หน้า 6571)ใกล้เที่ยง ในดงป่าหิน ดารินเดินนำหน้า เจอฝูงลิงหางสั้น 500 ตัว อนุชาไล่ด้วย M 16 แล้วก็ยังไม่ไป ไชยยันต์เลยล่อด้วย M79 (ใช้งานครั้งที่ 3 ลูกที่ 5)คะหยิ่นถูกลิงบาดเจ็บกัดที่ไหล่ขวา ต้องฉีดยาและเย็บแผลพ้นจากฝูงลิงก็มุ่งเหนือ เข้าป่าดงดิบ พัก 20 นาทีตอนบ่าย 2 (หน้า 6601 )อีกชั่วโมงต่อมา ก็เจอเจ้าด้วน (หน้า 6604) ตามเจ้าด้วนไปทางเหนือแต่เยื้อง 10-15 ดีกรี (หน้า 6603)ค่ำนี้เวลา 18.00 น, ฝ่ายเชษฐาวางแค้มป์ตรงแอ่งน้ำซับ ตกดึกดารินตัวร้อน จับไข้ แต่ไม่สั่น วันที่ 21 (วันที่ 25 กรกฏาคม ) (ฝ่ายรพินทร์ผ่านป่าโลกล้านปีเข้าสู่ทะเลสาบมรณะ ฝ่ายเชษฐาพักป่าหินพบรอยไดโนเสาร์) เช้านี้ฝรั่งแจกอาหารกระป๋องให้กับลูกหาบทุกคน จะได้ไม่ต้องแบกกันต่อไปพบไพลดำให้สร้อยคริสและครอบครูให้ ออกเดินทาง 11.00 น. พวกฝรั่งสงสัยว่าทำไมเดินไม่ทันรพินทร์ จันก็เลยบอกว่า รพินทร์เดินด้วยวิชาอาคม ใช้คาถาย่นระยะทางหลังเที่ยงพบรอยเท้าไดโนเทเรี่ยมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 หลาเผชิญครอบครัวไดโนเทเรี่ยมสามพ่อลูก ฝ่ายพ่อโดนคี๊ธเผด็จศึกด้วยระเบิดเพลิง (มงกุฏไพร 1 หน้า 6839-6855)แล้วก็ถึงทะเลสาบมรณะทางฝั่งตะวันตก (มงกุฏไพร 1 หน้า 6887)ณ. ตรงนี้คริสเรียกรพินทร์ว่า "ครู" เป็นครั้งแรก (มงกุฏไพร 1 หน้า 6896)เช้านี้เช่นกัน ฝ่ายเชษฐาถูกเจ้าด้วนปลุกตั้งแต่ 05.30 น. (มงกุฏไพร 1 หน้า 6909)แล้วเจ้าด้วนก็นำต่อแต่เช้ามืด เดินงมกันในดงทึบไม่เห็นแสงตะวันพอขึ้นชั่วโมงที่ 4 ขณะนั้นเวลา 10 น. เศษ ก็มาพักขาที่น้ำตกใหญ่ (มงกุฏไพร 1 หน้า 6918)นายชดก็จำได้ว่าเคยผ่านน้ำตกนี้มาก่อน และตั้งชื่อน้ำตกนี้ว่า "น้ำตกสามเจดีย์" มีหลักฐานการพักของนายชด คือ สลักชื่อและวันที่ไว้ที่ต้นไม้ (มงกุฏไพร 1 หน้า 6920-6924)แล้วเจ้าด้วนก็นำต่อโดยอ้อมทางขวาของน้ำตกไป แล้วก็หลงเข้าโลกนอกภูมิศาสตร์ (มงกุฏไพร 1 หน้า 6929)สองชั่วโมงเต็มที่เจ้าด้วนนำไต่ทางลาดขึ้นไป อ้อมทางขวาของน้ำตก ก็พบป่าหิน (มงกุฏไพร 1 หน้า 6937)บ่าย 3 โมงกว่า เจ้าด้วนก็ไปต่อไม่ได้ เพราะอยู่คนละเขตแดน อำลาเจ้าด้วนกันตรงนี้ (มงกุฏไพร 1 หน้า 6949)ทำสงครามกับแมลงปอยักษ์ (มงกุฏไพร 1 หน้า 6963)ขณะนั้นเวลา 16.30 น. ลงจากเนินทราย สู่แอ่งน้ำผืนทรายที่ราบต่ำมีหินใหญ่ 3 ก้อนล้อมแอ่งน้ำ (มงกุฏไพร 1 หน้า 6977)ระหว่างพักก็เจอรอยไดโนเสาร์ 6983 (จบมงกุฏไพรเล่ม 1 ที่นี่)
ตกดึก 04.20 น. พายุลูกเห็บกระหน่ำ หนานอินบอกว่าเป็นเรื่องดี เพราะถ้าเจอลูกเห็บก็แปลว่าใกล้ถึงเมืองวายาแล้ว แสดงว่าเจ้าด้วนตัดทางลัดมาส่ง (มงกุฏไพร 2 หน้า 7023)วันที่ 22 (วันที่ 26 กรกฏาคม ) (คณะรพินทร์ไม่ได้กล่าวถึง คณะดารินพักที่ทุ่งหญ้า) 06.00 น. ทุกคนตื่นจากเสียงไดโนเสาร์คำรามดารินเชื่อมั่นว่า ไม่มีไดโนเสาร์และไม่เจอตัว แล้วก็อธิบายทฤษฎีซ้อนเหลื่อมเวลา (หน้า 7048)การเดิทางเช้านี้ ดารินขอนำทาง โดยมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือโดยตลอดขึ้นชั่วโมงที่ 4 ใกล้เที่ยง (หน้า 7072) ดารินเดินคล้ายใช้คาถาย่นระยะทาง (โดยมีแงซายเป็นผู้นำทางให้)ใกล้ค่ำก็มาถึงทุ่งหญ้าเล็กๆเนื้อที่ราว 2 ไร่ท่ามกลางป่าหิน (มงกุฏไพร 2 หน้า 7093)แล้วก็เจอวายาออกมาดักคอยต้อนรับ (มงกุฏไพร 2 หน้า 7097)ถึงตอนนี้ทุกคนก็ได้รับทราบจากวายาว่า รพินทร์ไม่ได้ผ่านมาทางนี้และไม่มีเครื่องบินตก (มงกุฏไพร 2 หน้า 7104-7106)วายาบอกฤาษีโกฑัญญะมีบัญชาให้นำคณะเชษฐาไปถึงเขาพระศิวะ และขึ้นไปส่งถึงถนนใหญ่ (หน้า 7117-7118)คืนนี้คณะเชษฐาพักที่ทุ่งหญ้านั้นนั่นเอง(มงกุฏไพร 2 หน้า 7199)วันที่ 23 (วันที่ 27 กรกฏาคม ) (พักที่เมืองวายา) เช้าวันรุ่งขึ้น
พลพวกลิงช่วยกันแบกหามนำคณะเชษฐาไปเมืองวายา นมัสการฤาษีโกฑัญญะ และพักที่เมืองวายาหนึ่งคืน
วันที่ 28 (วันที่ 1 สิงหาคม ) ( 5 วันต่อมาหลังออกจากเขานิลกาญจน์)
บ่ายนี้ คณะเชษฐามาถึงกี่งกลางถนนพระศิวะ โดยการนำทางของวายา(มงกุฏไพร 2 หน้า 7236) ณ.ที่นี้ นาฬิกาหยุดเดิน เข็มทิศถูกล็อค วิทยุใช้การไม่ได้เพราะแบตฯไม่ทำงาน ( มงกุฎไพร 2 หน้า 7240-41)เมยานีมารับคณะเดินทาง โดยมีสุกรี ยุษฐิษ วิกรม และพราหุต ตามมาด้วย (มงกุฏไพร 2 หน้า 7251)ดารินได้รับทราบว่า อีกฝ่าย ขุนพลเฒ่าอรชุน กับพรมเมศวร์และวามิส ไปรอคณะรพินทร์ซึ่งกำลังไต่ขึ้นหัวถนน ณ.เวลาเดียวกันตะวันเลือนแสง หยุดพักบนไหล่ถนนเหนือเนินสูงใกล้ธารน้ำตกเล็กๆ (มงกุฏไพร 2 หน้า 7283)วันที่ 30 (วันที่ 2 สิงหาคม ) (อีก 8 วันต่อมาจากทะเลสาบมนณะ ก็ถึงเนินพระจันทร์)
วันที่ 31 (วันที่ 3 สิงหาคม )
วันที่ 29 (วันที่ 2 สิงหาคม ) ( ดารินพักที่ปราสาทหลัง ฝ่ายรพินทร์พักปราสาทหน้า)
ตะวันเที่ยงก็ถึงทางสองแพร่ง เดินทางต่อถึงมรกตนครตอนบ่าย แล้วคณะเชษฐาก็พักที่ปราสาทหลัง (ที่เคยโดนรหัสยะคุมตัวและมีกุตะมะเป็นตัวประกัน) จบมงกุฏไพรเล่ม 2 ที่นี่
พลบค่ำสุกรีก็มาส่งข่าวว่า เมยานีติดภาระกิจมาร่วมอาหารเย็นด้วยไม่ได้ (มงกุฏไพร 3 หน้า 7338)ทุกคนกินอาหารเย็นแล้วก็หลับกันไป ยกเว้นดารินคนเดียว (มงกุฏไพร 3 หน้า 7340)ตกดึก ราวยาม 3 ดารินออกมาเดินเล่นที่ระเบียง ก็พบนิลิยา มาบอกว่า เมยานีต้องการพบด่วนเป็นการส่วนตัวที่ศาลปาริชาติ (มงกุฏไพร 3 หน้า 7346)ณ.ที่นั้น ศาลาปาริชาติ คู่รักก็ได้พบกัน(จากการจัดฉากของแงซาย) (มงกุฏไพร 3 หน้า 7361)รพินทร์เล่าว่า จากหัวถนน อรชุนเร่งการเดินทาง มาถึงตอนเที่ยงคืนแล้วพักที่ปราสาทรับรองด้านหน้าอุทยาน แล้วต่างฝ่ายก็เล่าเรื่องฝ่ายตน ตรวจสอบย้อนหลังอดีตชาติ (หน้า 7388-7389)เมื่อรักเข้าใจในรักแล้ว ทั้งคู่ก็พากันมาที่ปราสาทหลัง พบคณะเจ้านายเก่า (มงกุฏไพร 3 หน้า 7441)วันที่ 30 (วันที่ 3 สิงหาคม ) ( รางวัลชีวิต วิวาห์ดาริน-รพินทร์)
ผ่านอาหารเช้าแล้วก็ยังไม่มีวี่แววใดๆจากจักราชหรือเมยานี 11 โมง อรชุนและพรมเมศวร์มาเชิญไปท้องพระโรง โดยฝ่ายรพินทร์ไปรอที่อาคารรับรองข้างท้องพระโรงอยู่ก่อนแล้ว (มงกุฏไพร 3 หน้า 7460)แล้วทั้ง 2 คณะก็ได้พบปะทำความรู้จักกันในท้องพระโรง (มงกุฏไพร 3 หน้า 7480)
เวลาพอสมควรก็ออกเดินทางไปมหาปราสาทอุมาเทวี (ตอนนี้ทางมรกตลืมจัดอาหารเที่ยงให้ ฮา....) (มงกุฏไพร 3 หน้า 7528)หลังจากนมัสการพระแม่อุมาเทวีแล้ว ก็ได้พบแงซาย แงซายทักทายทุกคนแล้วก็เปลี่ยนฉลองพระองค์ (มงกุฏไพร 3 หน้า 7524)คืนนี้จักราชจัดงานแกรนด์ดินเนอร์รับรอง (อาคันตุกะใส่ชึดเดิม ไม่ยอมใช้ชุดที่ทางมรกรตนครจัดมาให้)
ในงานนั้น คริสบอกเชิดวุธว่า กลับไปนี้ได้รับนิรโทษกรรมแล้วจะบวชงานเลี้ยงเลิกรา ต่างฝ่ายต่างกลับไป แต่รพินทร์กระซิบดารินว่า คือนนี้จะไปหาไปส่งพวกฝรั่งแล้ว รพินทร์ก็ดอดมาหาฝ่ายเชษฐาแงซายกับส่างปาในคราบคนดงก็มาร่วมเสวนาด้วยที่ปราสาทหลังอุทยานต่างฝ่ายก็ไขข้อข้องใจกันจนหมดสิ้นโดยไม่มีใครคาดฝัน เชษฐาก็ประกาศงานแต่งงาน รพินทร์ ไพรวัลย์คือสามี ดาริน วราฤทธิ์คือภรรยาแล้วเมยานีก็อัญเชิญ "มงกุฏไพร" ให้รพินทร์สวมให้ดาริน
จบมงกุฏไพรเล่ม 3 ที่นี่
แล้วรพินทร์กับลูกน้องก็กลับไปหานายจ้างหลังจากที่หนีมาแต่งงาน (หน้า 7691)วันที่ 31 (วันที่ 4 สิงหาคม ) (ตรวจเครื่องบิน และงานฉลองวิวาห์ )
หลังเที่ยงออกไปตรวจซากเครื่องบินและระเบิด (หน้า 7692)มันอยู่หลังมหาปราสาทอุมาเทวี ลำตัวราบกับพื้นหักเป็นสามท่อน หัวปักดินเฉียง 35 องศา แพนหางสูงเกือบเท่าตึก 5 ชั้น ปีกขวาหักวางเฉใกล้ๆนั่นเอง (หน้า 7705)ทุกคนรอที่ป่าไผ่ ปล่อยให้ 4 อเมริกันไปตรวจเครื่อง (หน้า 7710)ผลการตรวจ เครื่องดับทั้ง 8 เครื่อง อุปกรณ์นำทิศทาง เรดาร์ และเครื่องมืออิเลคโทรนิคส์ไม่ทำงาน วิทยุ โทรทัศน์ประจำเครื่องใช้ไม่ได้ นาฬิกาหยุดเดิน เข็มทิศไม่ทำงาน (มงกุฏไพร 4 หน้า 7730) เครื่องวัดกัมมันตภาพรังสีไม่ทำงาน แต่ลูกระเบิดก็อยู่ในสภาพเรียบร้อย ไม่มีรอยแตก รั่ว หรือปริร้าว (หน้า 7732)สำรวจเสร็จเดินทางกลับมาถึงอุทยานส่วนหน้าราว 4 โมงเศษ นัดเลี้ยงอาหารเย็นตอน 2 ทุ่ม งานนี้เมยานีขอร้องให้ทุกคนแต่งชุดชาวมรกตนครมาในงาน (หน้า 7739)รพินทร์กระซิบบอกดารินว่า นี่เป็นแผนของจักราชและเมยานีที่จะให้ดารินแต่งชุดจิตรางคนางค์ โดยใช้ชุดที่สถาปนาเป็นมกุฏราชกุมารีในครั้งกระโน้น (หน้า 7745)รพินทร์บอก ตัวเองจะแต่งชุดพรานเหมือนเดิม ไม่ยอมแต่งชุดอัคนีรุทร์เพราะ อัคนีรุทร์มีแต่พลัดพรากจากจิตรางคนางค์มาโดยตลอด (หน้า 7746)เวลางานมาถึง ดารินแต่งชุดจิตรางคนางค์ปรากฏตัวท่ามกลางสายตาที่ตะลึงพรึงเพริดของผู้คนในงาน (หน้า 7768)เมื่อจักราชและราชินีมาถึง หลังทักทายทุกคนแล้ว ก็ประกาศให้ทุกคนทราบถึงการวิวาห์ของพระเอกนางเอกเมื่อคืนนี้ (หน้า 7779)ถึงเวลาอันสมควร จักราชกับราชินีเสด็จกลับ งานเลี้ยงเลิกรา เมื่อทุกฝ่ายกลับไปแล้ว งานส่งตัวบ่าวสาวก็มาถึง พวกพี่ๆ เพื่อนๆส่งตัวคู่บ่าว-สาวเข้าหอ (หน้า 7825)แล้วสองวิญญาณรักก็กลมเกลียวผนึกแน่นเข้าหากัน ดุจจะรวมตัวเป็นเลือดเนื้อวิญญาณเดียวกัน ....(แปลว่าอะไรก็หม่ายรุ...อิ อิ) ( ไปอ่านเอง อยู่หน้า 7833)ย่างเข้าวันที่ 9 (มาถึง 12 วันแล้ว) ฝ่ายนายจ้างฝรั่งแพ็คของเตรียมกลับ กะว่าพรุ่งนี้จะไปลาจักราชเพื่อแจ้งว่าจะกลับวันมะรืน (หน้า 7841)คืนนี้แงซายมาช่วยกำหนดเส้นทางกลับเพื่อลัดทาง (หน้า 7857)คืนสุดท้าย แงซายจัดงานราตรีสโมสรอำลา (หน้า 7867)ส่างปาฝากกำไลข้อเท้าฝังเพชรไปให้ไพรวัลย์ (หน้า 7869)วันเดินทางกลับมาถึง ออกจากประตูเมืองแต่เช้า ช่วงค่ำก็พักข้างถนน (หน้า 7871)รุ่งขึ้น วันลาจากจริงก็มาถึง จักราชมาส่งกึ่งกลางถนนที่ฝ่ายเชษฐาปีนขึ้นมา (การร่ำลาไม่ประทับใจเท่าครั้งกระโน้น)ไต่ลงมาตามเนินถึงตะพักแรกใช้เวลาครึ่งชั่วโมง เหลียวกลับไปยังเห็นถนนอยู่ (หน้า 7900)ไต่ลงมาอีกชั่วโมงต่อมา มองย้อนกลับไป ไม่เห็นอะไรที่ส่อว่าข้างบนมีถนนและเมืองใหญ่อยู่ (หน้า 7901)ตรงนี้ นาฬิกาก็เดินอีกครั้ง รพินทร์ดูตะวันแล้วให้ตั้งเวลา 13.30 น. ตรงกัน ที่เดียวกันนี้ วิทยุมือถือก็ใช้ได้เช่นกัน (หน้า 7902)ระหว่างเดินทางมาด้วยกัน รพินทร์บอกดารินเกี่ยวกับอนุสาวรีย์ที่แงซายรับปากจะสร้างแต่ยังไม่สร้างก็เพราะเขาถือว่าคนยังไม่ตายก็เลยยังไม่สร้าง (หน้า 7915)รุ่งเช้า เดินทางต่อ เป็นการเดินลงจากที่สูง (หน้า 7922)เช้าวันที่ 4 เริ่มปีนป่ายเขาสูงอีกครั้ง รพินทร์ปลอบใจว่า อีก 3 วันจะถึงดงทึบ (หน้า 7923)รพินทร์บอกพ้นรัศมีเขตเขาพระศิวะตั้งแต่เมื่องานนี้แล้ว (หน้า 7924)ค่ำนี้ตัดสันเขาลงมาอีกฟาก พักที่โขดหินริมธารน้ำตื้นที่ไหลเลาะอยู่ยังบริเวณตีนเชิง ทุกคนได้มีโอกาสอาบน้ำชำระร่างกาย (หน้า 7926)ตลอดทางตั้งแต่ลงจากถนนพระศิวะ ยังไม่มีเสียงปืนสักนัด และการเดินทางก็รวมกลุ่ม ไม่มีการพลัดพรากหลงแยกหมู่ (หน้า 7927)อีกสองวันเต็มๆ ของการเดินมหาโหด เพราะเป็นการไต่เขาลดระดับลงไปอีก และร้อนระอุ มองไปทางไหนก็มีแต่หิน หิน หิน แล้วทุกคนก็ร้องเพลง happy wonderer บรรเทาอาการเหนื่อย (หน้า7937)ในที่สุดก็มาถึงทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ซึ่งมีดงทึบอยู่เบื้องหน้า นั่นแปลว่าหลุดจากนรกดำแล้ว ณ.ตรงนี้ รพินทร์ยิง .458 ไปหนึ่งนัดขึ้นฟ้าเป็นการเปิดฟ้า (หน้า 7941)รพินทร์บอกอีก 8 - 10 วันก็จะถึงหนองน้ำแห้ง (หน้า 7941-7942)คืนนี้ คริสบอกว่าวิทยุใหญ่ใช้ได้แล้ว เพราะจักราชมาบอกบ่ายวันรุ่งขึ้นกันชิปก็มารับ 5 นายจ้างพร้อมสัมภาระกลับไป (หน้า 7951)หลัง 5 นายจ้างกลับไปแล้ว พวกลูกหาบก็สนุกสนานรื่นเริง ยิงสลุตกันใหญ่ (หน้า 7951)เช้าวันรุ่งขึ้นออกเดินทางต่อ แต่ออกสายหน่อย (หน้า 7963)รพินทร์บอกจะมุ่งหล่มช้าง เพราะใกล้กว่าห้วยเสือร้อง (หน้า 7966)ขณะนั้นเจ้าด้วนก็ปรากฏตัวออกมาต้อนรับ (หน้า 7970)
(มงกุฏไพร เล่ม 4 หน้า 7970)
เส้นทางเดินปูมเดินทางภาคจบ |
